Tussen de duivel en de zee (Doggerland 3) – Maria Adolfsson

Al van bij de eerste kennismaking werd ik geraakt door het landschap en de sfeer op Doggerland. Bovendien was het niet zo moeilijk om sympathie te voelen voor Karen Eiken Hornby. Het derde boek in de reeks – Tussen de duivel en de zee – heeft dat gevoel alleen maar versterkt.

Het verhaal gaat verder

Maria Adolfsson doet niet aan opfrissen van het geheugen. Het verhaal van Karen, Leo en Sigrid gaat gewoon verder waar het vorige boek eindigde. Ik moest dan ook nu weer, net als bij Stormwaarschuwing, eventjes in mijn geheugen graven. Dat vind ik trouwens helemaal niet erg. Sommige ‘serieauteurs’ vinden het nodig om in elk nieuw deel te verklappen wat er in het vorige gebeurd is. Zonde voor wie de boeken niet op volgorde leest en overbodig voor wie dat wel doet. Ik was trouwens al snel weer mee met de onderliggende relaties van de hoofdpersonages.

De verhaallijnen

Superster Luna, die na tien jaar een comeback wil maken, is in Doggerland om een nieuwe plaat op te nemen. Het wringt bij Karen, want haar vriend Leo lijkt wel erg close met de superster. Als Luna op een nacht verdwijnt, roepen Karens vrienden haar hulp in. De zaak lijkt zichzelf op te lossen, maar blijft als een donderwolk tussen Karen en Leo in hangen. Al snel is er echter een andere zaak die Karens aandacht vraagt. De hoofdstad wordt geteisterd door een monster dat vrouwen op een gruwelijke wijze toetakelt. Als Karen uiteindelijk een verdachte op het oog krijgt, blijkt het niet zo gemakkelijk om bewijzen tegen hem te verzamelen.

En dan is er nog Karens gezondheid. In Stormwaarschuwing heeft ze redelijk wat voor de kiezen gekregen en ze moet zo snel mogelijk weer fit zien te geraken. Dat lukt haar echter niet zo vlot als vroeger. Karen voelt zich oud en moe en vreest dat er meer aan de hand is. Eigenlijk is dit de sterkste verhaallijn van de drie. Ik weet niet of Adolfsson hier bewust voor gekozen heeft, maar het verhaal van de personages blijft veel meer hangen dan de mysteries die opgelost moeten worden. Je zou zelfs kunnen zeggen dat de oplossingen zich redelijk vlot aandienen. Dat neemt niet weg dat de ontknoping ook nu weer razend spannend is.

Sterke karakters

De psychologische ontwikkeling van Karen is dus wel ijzersterk. De andere personages hebben ondertussen ook zoveel body gekregen dat je als lezer echt met ze meevoelt. De dialogen zijn snedig en levensecht. De innerlijke dialogen die Karen met zichzelf voert zijn misschien zelfs nog sterker. Daarom heb ik ook dit boek weer heel graag gelezen. Dat het misdaadverhaal naar mijn aanvoelen een beetje sterker mocht, wordt ruimschoots gecompenseerd door de psychologische karakterontwikkeling. Die rode draad doorheen de reeks zorgt ervoor dat ik nu al reikhalzend uitkijk naar een volgende ontmoeting met Karen Eiken Hornby.

Tussen de duivel en de zee (Doggerland 3) | Maria Adolfsson | Uitg. Luitingh-Sijthoff (2021) | 366 pg. | Vert. uit het Zweeds door Elina van der Heijden

Bekijk dit boek op bol.com

of steun je favoriete boekhandel en #kooplokaal.

Met dank aan de uitgeverij voor het recensie-exemplaar.

Een gedachte over “Tussen de duivel en de zee (Doggerland 3) – Maria Adolfsson

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s