Ik woon vlak bij een voetbalterrein. Als ik op zondag aan mijn bureau zit, is het dan ook onvermijdelijk om de aanmoedigingen te horen die – vooral door vaders – langs de lijnen klinken. Doorgaans hoor ik vooral gejuich of oehs en ahhhs. Helaas moet de ‘scheids’ het ook vaak ontgelden. Meestal vind ik het wel gezellig achtergrondgeluid. Zolang het beschaafd blijft. Koen D’Haene toont in zijn nieuwe jeugdroman De wedstrijd dat dit niet altijd het geval is.
Robbie en Juan – genoemd naar de voetbalhelden van hun vader – groeien op in een Vlaams dorp. Als het aan hun vader lag, dan werden ze allebei profvoetballer. Juan heeft zijn voetbalschoenen echter al lang aan de haak gehangen. Hij tekent en schildert liever. Of zoals zijn vader het noemt: hij is liever bezig in zijn kleurboek. Alle hoop is daarom op Robbie gevestigd. Hij mag elke dag horen dat hij de sterspeler van zijn ploeg is en met een mogelijke kampioenstitel in het vooruitzicht is zijn vader niet van het veld, de kantine en zelfs de kleedkamer weg te slaan.
Je merkt het al: vader Eric is alom tegenwoordig is dit verhaal. Hij ziet zijn zoon al spelen bij een topploeg en legt de lat daarom hoog. Kan het ook niet laten om zich met het doen en laten van de club te bemoeien. Zijn jongste zoon ziet hij niet. Of het is om hem uit te foeteren. Moeder probeert haar zonen te troosten en haar man te sussen, maar slaagt daar maar gedeeltelijk in. Zij is de zalf en schokdemper tegelijk. Geen gemakkelijke situatie voor de jongens om in op te groeien. Als Robbie verliefd wordt op Luna en zij hem probeert te overhalen om de training eens over te slaan en met haar naar het jeugdhuis te gaan, begint hij te twijfelen aan zijn eigen ambities. Waar eindigt zijn droom en waar begint die van zijn pa? En wiens droom wil hij eigenlijk waarmaken?
Hetzelfde geldt voor Juan. Als hij de kans krijgt mee te werken aan een kunstproject in het jeugdhuis, twijfelt hij aanvankelijk. Maar dan kiest hij er toch resoluut voor om deze mooie kans te grijpen. Geruggesteund door zijn moeder, maar altijd met de angst dat zijn vader erachter komt.
Hoewel het nu lijkt alsof de vader een echte boeman is die zijn gezin tiranniseert, is dat te kort door de bocht. Hij is ook een man met twijfels en principes. Hij houdt van zijn gezin en heeft het beste met hen voor. Dat is een van de mooie dingen aan het boek. Geen enkel personage is zwart/wit. De jongens zijn enerzijds wel bang voor hun vaders reactie, maar respecteren hem ook en verdedigen hem tegenover buitenstaanders. Alles wat gebeurt wordt voldoende genuanceerd. En dat geldt niet alleen voor hoe de vader is.
Koen D’Haene weet op een subtiele manier thema’s zoals racisme, kansarmoede, trouw, verliefdheid, dromen en zoeken naar jezelf in het verhaal te verweven. Met dezelfde nuances die hij ook in zijn personages legt. Daardoor én door de eenvoudige schrijfstijl kan dit boek een groot jongerenpubliek bereiken.
Wie de auteur een beetje kent, weet dat hij een groot respect heeft voor de Vlaamse jeugdauteur en dichter Ed Franck. Hij wist dan ook op een sublieme manier een gedicht van de man in het verhaal te verwerken. Het stukje poëzie vat heel mooi het boek samen:
Kom, zei de rechte weg, maar Wouter keerde om. Kom, zei de kromme weg, en Wouter ging met hem mee.
De wedstrijd gaat over veel meer dan alleen een partijtje voetbal. Soms moet je durven dromen, loslaten, zijn wie je bent. Soms moet je resoluut voor jezelf kiezen. Dat is opgroeien. Dat is leven. Dat is de wedstrijd waartoe we elke dag uitgedaagd worden. Een mooie boodschap, verpakt in een gelaagd verhaal.
De wedstrijd | Koen D’Haene | Uitg. Neckar (2025) | 172 pp.
Met dank aan de auteur voor het recensie-exemplaar.
Geef een reactie