Dat Bjorn Van den Eynde niet alleen de jeugd op het puntje van zijn leesstoel laat zitten, bewees hij al eerder. Zijn thrillerdebuut voor volwassenen – De Engelenmoord – sleepte de MAX Bronzen Vleermuis in de wacht en ook het vervolg – Stoute kleine piranha haalde een nominatie voor het Zilveren broertje binnen. Met De grote boze wolf zet hij de reeks rond het speurdersduo De Vriese en Durnez verder.
Ik zei het al in eerdere besprekingen: met zijn reeks rond Marjolein De Vrieze en Nathan Durnez zet Bjorn Van den Eynde rasechte Belgische thrillers op de markt. In het eerste deel nam hij de Belgische politiek en (soms niet zo fraaie) geschiedenis op de korrel. Corruptie is een weerkerend thema doorheen de serie. Stoute kleine piranha was een ode aan de Belgische muziek, en met name aan Luc De Vos. Met De grote boze wolf zet hij onze rijke stripcultuur in de kijker (en ja, dan heb ik het over de boekjes ;) ) Daarnaast maakt hij er een gewoonte van om het land te doorkruisen. Dit verhaal speelt zich en de provincie Luik af, maar heeft vertakkingen tot aan de kust. De combinatie van een Vlaamse en een Waalse rechercheur maakt het plaatje compleet.
Hoewel De Vriese en Durnez op het einde van het vorige boek niet bepaald als vrienden uit elkaar gegaan zijn, vraagt hoofdinspecteur Staelens hen toch om opnieuw samen te werken. In een buitenwijk van Luik wordt een zesjarig meisje – dat al twee dagen vermist was – zwaar verminkt en bijna dood teruggevonden door haar oom. Haar haar is blond geverfd en ook haar kleren laten niets aan de verbeelding over: ze moet doorgaan voor stripfiguur Wiske. De boodschap van de ontvoerder, die zichzelf De Wolf noemt, is ondubbelzinnig: geen Wiske zonder Suske. Er zal dus nog minstens één slachtoffer volgen. En dat slachtoffer is opnieuw een kind van de broertjes Bosquet. Een sterke aanwijzing voor De Vriese en Durnez om het doopzeel van die twee te lichten.
Het duo Marjolein en Nathan blijft een explosieve cocktail. Door wat in de vorige boeken allemaal aan het licht gekomen is, wordt het er niet gemakkelijker op voor de twee om samen te werken. Dat de dood van hun vaders een rode draad vormt doorheen de serie, wordt nu wel heel erg duidelijk. Een tip: ben je van plan de hele reeks te lezen? Doe dat dan zeker in de goede volgorde. De vele verwijzingen naar wat er in de vorige boeken gebeurde zouden de pret anders kunnen bederven. Aan de andere kant zorgt die rode draad er wel voor dat ik nu al nieuwsgierig ben hoe het verhaal verdergaat.
Hoewel het boek een dikke vijfhonderd pagina’s telt, vloog ik erdoorheen. Op twee dagen las ik het uit. Dat komt enerzijds door de heel korte hoofdstukken en het pingpongen met perspectieven, maar ook de flitsende schrijfstijl van Van den Eynde heeft daar een groot aandeel in. De Vlaamse en Waalse spreektaal waarmee de dialogen doorspekt zijn, maken het lezen soms een beetje lastig (mijn Frans is niet zo goed), maar geven het verhaal wel extra authenticiteit. En ze zorgen ook voor levensechte personages. Niet alleen de impulsieve Marjolein en de grumpy Nathan blijven staan als mensen van vlees en bloed, ook de passanten uit dit ene verhaal hebben genoeg uitgewerkte karaktertrekken om geloofwaardig te zijn.
Bjorn Van den Eynde is scenarist. Hij weet hoe je een goede plot in elkaar zet. En dat bewijst hij opnieuw met deze pageturner. Alles klopt en het gaat allemaal zo snel dat je geen tijd hebt om de draad kwijt te raken. Niemand lijkt ook maar iemand te vertrouwen en dat is niet geheel onterecht. De rechercheurs vliegen van de ene aanwijzing naar de andere, terwijl de dader steeds driester tewerk gaat. De onderlinge spanning binnen het team helpt ook niet.
Hoewel het verhaal van Joris De Vriese en Jerome Durnez een substantieel deel van de reeks uitmaakt, ergerde ik me toch soms aan de vele herhalingen over die zaak. Ik snap dat Nathan de moord op zijn vader niet los kan laten en dat Marjolein zich onzeker voelt over wat ze over haar vader allemaal gehoord heeft, maar dat werd me net iets te vaak herhaald . Voor de rest ben ik door het verhaal heen gevlogen en zoals gezegd: ik ben heel benieuwd of het raadsel in het volgende deel eindelijk opgelost wordt. Met de subtiele cliffhanger die op het einde nog gedropt wordt, weet ik ook niet meer wie ik nog vertrouw. Laat deel vier maar komen.
De grote boze wolf | Bjorn Van den Eynde | Uitg. Pelckmans (2025) | 542 pp.
Met dank aan de uitgeverij voor het recensie-exemplaar. Deze blogpost maakt deel uit van een blogtour. Zoals altijd had dit geen invloed op mijn eerlijke mening over het boek.
Geef een reactie