HRC-tip 12: lees een winnend boek
Om een of andere duistere reden zitten Lor en haar broer en zus al jaren weggestopt in de gevangenis van de Aurorakoning. Het regime is vreselijk, maar Lor is niet iemand die zich gemakkelijk plooit naar de onredelijke wetten van een ander. Als ze plots heel onverwacht uit de klauwen van de Aurorakoning bevrijd wordt en terecht komt aan het rivaliserende hof van de Zonnekoning, ziet ze haar kans schoon om wraak te nemen. Dat kan alleen als ze verkozen wordt tot de nieuwe Zonnekoningin en ze is dan ook vastbesloten alle proeven te doorstaan.
Als ik het zo opschrijf, dan klinkt de plot eigenlijk niet bijster origineel. Het ik-wil-wraak-nemen-op-een-wrede-koning-concept is de laatste tijd nogal populair bij young adults. Gelukkig weet elke auteur er een eigen draai aan te geven. Dat is bij deze serie niet anders. Het begin van het boek is heel duister en gemeen. In de gevangenis ben je aangewezen op de goodwill van de bewakers en daar staat soms iets tegenover. Ik hoef er – denk ik – geen tekeningetje bij te maken. De straffen zijn mensonterend en vaak dodelijk. De wereld van de Zonnekoning is enerzijds totaal anders, maar onderhuids toch even wreed. De proeven die de troonskandidaten moeten doorstaan zijn nietsontziend en de concurrentie is moordend. Dat staat in schril contrast met de glamour and glitter waarin Lor voor het eerst van haar leven ondergedompeld wordt.
Sommige bookstagrammers en recensenten zien in de serie Artefacts of Ouranos (waarvan dit boek het eerste deel is) een mix van De hongerspelen van Suzanne Collins en De selectie van Kiera Cass. Die laatste heb ik niet gelezen, dus daarover kan ik niet oordelen, maar ik had toch niet meteen de indruk dat ik een remake van De hongerspelen aan het lezen was. Daarvoor is de setting te verschillende en ook de proeven waaraan de kandidaten onderworpen worden zijn moeilijk te vergelijken. En het is duidelijk dat deze serie op een ouder publiek mikt. Tuli schuwt geen spicy scènes en ze noemt een kat een kat. Door haar ervaringen in de gevangenis heeft Lor er geen moeite mee om haar lichaam als wapen in te zetten. En ze moet iets bijzonder over zich hebben, want elke man die ze tegenkomt moet zijn best doen om niet voor haar in zwijm te vallen.
Wat die mannen betreft: er zat er eigenlijk geen enkele tussen voor wie ik sympathie kon opbrengen. In een romantasy zou je toch verwachten dat er minstens één kanjer rondloopt die de lezer (en de personages) helemaal in vervoering brengt. Die heb ik er echter niet uit kunnen halen. De Zonnekoning Atlas is een typische autoritaire vorst, als je ’t mij vraagt zelfs een regelrechte narcist. Dan voelde ik voor Gabriel, Lors persoonlijke beschermer, net iets meer sympathie, maar hem kon ik dan weer moeilijk doorgronden. Het is me nog altijd niet helemaal duidelijk of hij nu eigenlijk aan de kant van Lor stond of niet. Vreemd.
Dan is er nog Nadir, de zoon van de Aurorakoning. Hij moet naar Lor op zoek en ik ben er bijna zeker van dat hij in het tweede deel een grotere rol toebedeeld krijgt. Nu mocht hij enkele hoofdstukken voor zijn rekening nemen. Hij draagt bij aan het mysterie dat rond Lor hangt. Want één ding is zeker: er moet een reden zijn waarom alle koningen zo in haar geïnteresseerd lijken te zijn. Op het einde van het boek wordt een klein tipje van de sluier gelicht. Genoeg om me nieuwsgierig te maken naar de rest van de reeks. Want dat ze niet af is, mag ook duidelijk wezen. Daarvoor zijn nog te veel vragen onbeantwoord. Op naar Rule of the Aurora King dus.
Trial of the sun queen | Nisha J. Tuli | Uitg. De Fontein (2024) | 440 pp. | Vert. uit het Engels door Mariella Manfré
Met dank aan de uitgeverij voor het recensie-exemplaar.
Geef een reactie