boek&babbel

HRC-tip 11: lees een nat boek

Soms heb ik het gevoel dat elke auteur er in zijn leven wel eentje wil schrijven: een locked-room mysterie. In De kliniek van Helen Fields leveren Connie Woolwine en Brodie Baarda een race tegen de klok … in een gesloten instelling vol geesteszieke criminelen. 

In een interview zei Helen Fields ooit dat ze niet wil dat in haar verhalen aan kinderen iets aangedaan wordt. In De kliniek komt ze wel dicht in de buurt. Op de extra beveiligde afdeling van een inrichting voor geesteszieke criminelen wordt een verpleegkundige vermoord. Haar pasgeboren dochtertje verdwijnt spoorloos. Connie Woolwine, die ondertussen als freelance speurder werkt samen met Brodie Baarda, gaat undercover om de moordenaar – en vooral de baby – te vinden.

Alles in het boek ademt een angstwekkende sfeer. De kliniek is oud en vooral heel afgelegen. Voeg er een hevig onweer en een dreigende ramp aan toe en ik kan me voorstellen dat je er al middenin zit. Bovendien komt Connie terecht op de afdeling waar de beruchtste criminelen opgesloten zitten. Ze zijn niet alleen gevaarlijk omwille van hun misdaden, maar zijn elk stuk voor stuk zo manipulatief als de pest. Mondjesmaat kom je te weten wat elk van hen op zijn kerfstok heeft, maar net als Connie kom je er moeilijk achter wat hun ware gezicht is. Dat geldt trouwens even goed voor het personeel op de afdeling. Bovendien tikt de klok, want een pasgeboren baby heeft verzorging nodig om zijn eerst uren op de wereld te overleven. Een race tegen de klok waar een moordenaar zich tussen de moordenaars verstopt: het leest als een griezelverhaal.

Ik dacht eerlijk gezegd oorspronkelijk dat De schaduwman een standalone was, maar toen ik zag dat Woolwine en Baarda terugkwamen, was ik wel blij. Hoewel ik nog altijd vol ongeduld zit te wachten op verder nieuws van Luc Callanach en Ava Turner, vind ik het helemaal geen straf om mijn tijd ondertussen met dit nieuwe duo door te brengen. Eerlijk gezegd vond ik dat ze in dit verhaal veel verder uitgediept worden. Vooral Connies eigen verleden in de psychiatrie gaf het verhaal een extra laag. Baarda blijft nog iets meer op de achtergrond, maar dat biedt alleen maar perspectieven voor een volgende deel.

Ik kan er niet goed de hand op leggen waarom ik zo’n fan ben van alles wat Helen Fields schrijft. Vanaf de eerste bladzijde heeft ze mij mee in het verhaal en om de een of andere reden weet ik altijd snel een klik te maken met haar personages. Ze schrijft ook nu weer zo beeldend dat ik de beklemming in de kliniek echt kon voelen. Voor mij blijft ze een van de beste misdaadauteurs van dit moment. Ik kijk nu al uit naar Profiel M, haar volgende boek dat in januari volgend jaar verschijnt en waarin ze weer een nieuw personage introduceert. De korte inhoud ziet er alleszins weer veelbelovend uit.

De kliniek | Helen Fields | Uitg. Ambo/Anthos (2024) | 407 pp. | Vert. uit het Engels door Yolande Ligterink

Met dank aan de uitgeverij voor het recensie-exemplaar.