boek&babbel

HRC-tip 13: lees een heet boek

M.W. Craven parkeerde Washington Poe en Tilly Bradshaw om een nieuw personage te introduceren: Ben Koenig. Een voormalige US Marshall die deel uitmaakte van een eliteteam en zes jaar onder de radar wist te blijven, staat met zijn kop plots op elk televisiescherm. Het is uit met de anonimiteit en het begin van een rasechte actiethriller.

“Ik dacht dat ze een grotere boot nodig hadden.”

Met deze zin, die op het eerste zicht nergens op lijkt te slaan, opent Craven zijn nieuwe serie. De toon is meteen gezet: Koenig is een man vol humor. Maar ook een ongelooflijk slimme man die zes jaar volledig onder de radar wist te blijven. Voor wie het ook ooit van plan is: dit boek kan je wel iets leren 😉. Die intelligentie combineert hij met een stoornis waardoor hij geen angst ervaart. Dat lijkt op het eerste zicht heel handig, maar dat is het niet als je daardoor vergeet dat sommige situaties gevaarlijk zijn. Het heeft Koenig van de hemel naar de hel gebracht.

En nu heeft zijn voormalige chef hem dus gevonden. Hij roept Koenigs hulp in om zijn verdwenen dochter terug te vinden. Koenig komt uiteindelijk op een plek in de chihuahuawoestijn terecht, een woestijn die doorklieft wordt door de grens tussen Mexico en de Verenigde Staten. Voor hij daar aankomt zijn er echter al wat bloederige moordaanslagen gepleegd en Koenig laat een spoor van lijken achter. Eerlijk is eerlijk: hij heeft ze niet allemaal zelf op zijn geweten, maar het is snel duidelijk dat een niets ontziende bende achter hem aanzit. En dan krijgt hij ook nog eens hulp vanuit een onverwachte hoek.

Deze serie is van een heel ander kaliber dan de Washington Poe-reeks. Dit is keiharde actie. Als lezer moet je voorbereid zijn op bruut geweld, rondvliegend bloed en hersenen en andere plastische beschrijvingen.

‘Beide kogels raakten hem midden in zijn gezicht. Bloed, botten en stukjes schedel spatten uit zijn achterhoofd. Terwijl hij op de grond zakte, behield hij de uitdrukking van shock op wat er over was van zijn gezicht, voor altijd bevroren.’

Wapens en actie zijn nooit ver weg en op sommige momenten lijk je een boekversie van Mission Impossible in de hand te hebben. Dat geeft het verhaal zoveel vaart dat je bijna zou vergeten te ademen. Je vergeeft het Craven dat Koenig wel heel snel op het goede spoor lijkt te zitten. Mede doordat de plot toch nog voldoende verrassingen in petto heeft om er een geslaagd verhaal van te maken.

En dan zijn er natuurlijk de personages. Ik ben helemaal weg van Washington en Tilly en vroeg me af of ik dezelfde klik wel zou vinden met een actieheld. Daar hoef ik nu niet meer aan te twijfelen, want hoewel de insteek van de serie helemaal anders is, kan Craven zijn gevoel voor humor niet verbergen. Die is in het geval van Koenig (die als ik-verteller het verhaal vertelt) zo droog dat ik soms gewoon hardop zat te lachen.
Een tweede belangrijk personage is Jen Draper. Zij is een oude bekende van Koenig en de hulp uit onverwachte hoek waar ik het daarnet over had. De verstandhouding tussen die twee is op zijn minst gezegd ‘speciaal’ te noemen en dat zorgt voor vuurwerk en – jawel – humor. Het zou me niets verbazen als ook zij een vaste waarde wordt in de rest van de serie. Ik zou het alleszins toejuichen.

Ik heb enorm genoten van de humor en de ongelooflijke vaart waarmee dit verhaal me om de oren sloeg. En bijgeleerd, dat ook. Ik ken nu alles over wapens en gevechtstechnieken (of zou het kennen als ik het ook allemaal in mijn brein zou opgeslagen hebben). In elk geval ben ik nu weer klaar voor Washington Poe, maar laat Ben Koenig ook maar snel terugkomen.

Jachtseizoen | M.W. Craven | Uitg. Luitingh-Sijthoff (2024) | 397 pp. | Vert. uit het Engels door Dennis Keesmaat

Met dank aan de uitgeverij voor het recensie-exemplaar.