boek&babbel

HRC-tip 14: lees een genummerd boek (of meteen twee uit één serie 😉)

Schrijversechtpaar Nicci French schreef ondertussen twee boeken waarin een rol weggelegd is voor rechercheur Maud O’Connor. Toch zou ik niet durven zeggen dat de reeks rond haar draait. Ik probeer aan de hand van de twee boeken uit te leggen waarom ik dat gevoel heb.

Heeft iemand Charlotte Salter gezien?

Als Alec Salter samen met familie en vrienden zijn vijftigste verjaardag viert, komt zijn vrouw Charlotte / Lottie niet opdagen. Dochter Etty lijkt de enige die zich daar zorgen om maakt en haar vrees wordt helaas waarheid: Charlotte komt niet terug. Als het gezin een paar dagen later kerst viert bij de familie Ackerly, wordt het levenloze lichaam van de vader gevonden. Die twee gebeurtenissen doen heel wat stof opwaaien in het dorp en is vooral voer voor veel speculaties.

Dertig jaar later moet Alec Salter naar een verpleeghuis. Etty en haar broers moeten het huis leeghalen en komen opnieuw in contact met de broers Ackerly. Die hebben het plan opgevat een true crime podcast te maken over de gebeurtenissen van vroeger. Dat onderzoek legt gevoelige geheimen bloot. In dit tweede deel van het boek lees je ook hoe het de families vergaan is na die tragische kerstperiode.

En dan pas, in het derde deel, komt Maud O’Connor op de proppen. Er is een nieuwe misdaad gepleegd en zij wil die oplossen. Ik moet eerlijk toegeven dat haar komst mij een beetje bevreemdend overkwam. Al drievierde van het boek was de familie zelf zijn best aan het doen om de misdaden op te lossen en dan komt daar plots de politie als een duveltje uit een doosje.

Zeggen dat Maud O’Connor het hoofdpersonage van het boek zou zijn, is dus helemaal onterecht. Dat is zonder twijfel Etty. Zij is het best uitgewerkt, het meest ‘af’ en ik voelde enorm met haar mee. Ze had in mijn ogen ook een veel sterker karakter dan O’Connor en dat is waarschijnlijk de reden waarom ik meer sympathie voor haar had dan voor de rechercheur. Niet dat deze laatste geen interessant personage was, maar voor mij sprong ze er niet uit (of kwam ze te onverwacht om de hoek piepen, daar ben ik nog niet helemaal uit).

Ik heb Heeft iemand Charlotte Salter gezien? vooral graag gelezen omwille van de sfeer die binnen de familie Salter heerste en de manier waarop elk lid met de verdwijning van de moeder omgaat. Dat die verdwijning dertig jaar later serieuze sporen nagelaten heeft, maakt dat je het boek uiteindelijk toch helemaal ingesleurd wordt. En wat er dan uiteindelijk gebeurd is? Ik denk niet dat zelfs de meest doorwinterde thrillerlezer dit had zien aankomen. Na enkele teleurstellende stand alones is Nicci French voor mij back on track.

Stemmen in het duister

Ik heb er nog niets over gelezen, maar volgens mij kiest Nicci French bewust voor deze opbouw, want ook in dit tweede boek komt rechercheur Maud O’Connor niet als hoofdpersonage uit de verf. Die rol is weggelegd voor Nancy Worth. Na een moeilijke periode (ze werd na een psychose opgenomen in een psychiatrisch ziekenhuis) verhuist ze samen met haar vriend Felix naar een kleine flat met wel heel aanwezige medebewoners. Nancy heeft geen goed gevoel bij haar nieuwe thuis en dat wordt alleen maar erger als onderbuurvrouw Kira dood gevonden wordt. Door een voorval eerder die dag gelooft Nancy niet dat de vrouw zelfmoord pleegde en ze smeekt de politie een onderzoek in te stellen. Als die daar niet al te warm voor loopt, besluit ze zelf op onderzoek uit te gaan. Pas als Maud O’Connor op haar smeekbeden ingaat, komt er schot in de zaak.

Je voelt al van ver aankomen dat de psychische problemen waarmee Nancy eerder te kampen had, haar stevig in de weg zitten om geloofd te worden. Haar vriend Felix is maar al te happig om iedereen over haar verleden te vertellen en Nancy wordt al gauw neergezet als onbetrouwbaar, uiterst kwetsbaar en zeker niet iemand die je op haar woord moet geloven. Je zou er zelf radeloos van worden in haar plaats. Sommige buren weten dit handig uit te spelen en vooral door de manier waarop ze met Nancy omgaan, komen ze een voor een verdacht over.

Sterke vrouwen met een zwak kantje: het zijn de personages die Nicci French het liefst neerzet. Dat is nu niet anders. Hoewel Nancy nog heel fragiel is door haar inzinking, heeft ze een vechtlust die te bewonderen is. Die vechtlust bezit Maud ook en in dit tweede deel krijgt ze al iets meer body. Ze komt net uit een echtscheiding en is een rechtenstudie gestart. Heel erg veel weten we over haar nog niet en ook nu is haar rol in het verhaal zeker niet de belangrijkste. Het wordt wel stilaan duidelijk dat het schrijversduo waarschijnlijk nog wel wat verhalen voor haar in petto heeft. Of ze ooit de nieuwe Frieda Klein zal worden, dat betwijfel ik. Maar volgens mij is dat ook helemaal niet de bedoeling. Als je één ding over Nicci Gerard en Sean French kan zeggen, dan is het wel dat ze telkens weer heel nieuwe karakters weten neer te zetten. Benieuwd of we nog meer over Maud te lezen krijgen, want er zit zeker nog potentieel in dit personage.

Heeft iemand Charlotte Salter gezien? | Nicci French | Uitg. Ambo/Anthos (2023) | 448 pp. | Vert. uit het Engels door Ireen Niessen en Lidwien Biekmann

Stemmen in het duister | Nicci French | Uitg. Ambo/Anthos (2024) | 442 pp. | Vert. uit het Engels door Lidwien Biekmann en Koos Mebius

Met dank aan de uitgeverij voor de recensie-exemplaren.