Na de Ragdoll-serie en Mimic waren de verwachtingen hoog voor deze nieuwe thriller van Daniel Cole. Wreed toegetakelde lijken en kleurrijke personages? Laat maar komen.
Kleurrijk personage van dienst is rechercheur Scarlett Delaney. Ze krijgt een zaak toegewezen waar Hercule Poirot en Sherlock Holmes om gevochten zouden hebben: tijdens haar eigen feest wordt een beroemdheid vermoord en onthoofd. Foto’s van haar toegetakelde lijk worden op social media gepost en daarna verdwijnt haar lichaam op onverklaarbare wijze. De link met eerdere moorden is snel gelegd: de Jackdaw-killer heeft weer toegeslagen.
Scarlett Delaney is een groentje dat er eigenzinnige methodes op nahoudt. Gelukkig heeft ze Franck Ash, haar geduldige mentor, aan haar kant. Als dochter van een crimineel moet ze zich dubbel hard bewijzen binnen het korps, maar dat staat haaks op hoe ze overkomt. Haar naïviteit is op het randje van irritant, maar zorgt ook voor komische situaties. Als ze ‘privédetective’ Henri Devlin ontmoet, valt ze bijna voor hem in katzwijm. Het wordt heel snel duidelijk dat deze zelfingenomen speurder niet is wie hij beweert te zijn en zijn acties flirten met de geloofwaardigheid. Hij weet Delaney ervan te overtuigen met hem in zee te gaan om de Jackdaw-killer te ontmaskeren.
De spanning die in Ragdoll en Mimic al van bij de eerste pagina aanwezig was, mis ik een beetje in de aanloop van dit verhaal. Delaney komt als rechercheur niet erg snugger over en Devlin is net iets te glad. Dat ze zich door hem laat inpakken, is nodig voor de rest van het verhaal, maar zorgt eerder voor slapstick en goocheltrucs dan voor spanning.
Gelukkig keert het tij halverwege het boek. Samen met zijn hoofdpersonages lijkt Cole de ernst van de zaak plotseling in te zien en gaat hij een versnelling hoger. Ik word eindelijk getrakteerd op de actie en onverwachte wendingen waarop ik al zo lang zat te wachten. Hoewel ik al van ver had zien aankomen hoe de vork in de steel zat, weet Cole me toch nog een klein beetje te verrassen. Bovendien laat hij nog wat losse eindjes slingeren die me toch nieuwsgierig maken naar het vervolg dat hij ons belooft.
Je kan dus zeggen dat ik niet helemaal gekregen heb waarop ik gehoopt had. Toch wil ik de reeks nog niet afschrijven. Soms heeft een serie een beetje tijd nodig om te groeien. Dat potentieel is er zeker. Als Cole verdergaat op het elan van de tweede helft van het boek, dan kan het alleen maar in stijgende lijn gaan.
Jackdaw | Daniel Cole | Uitg. Luitingh Sijthoff (2023) | 320 pp. | Vert. uit het Engels door Josee Koning
Met dank aan de uitgeverij voor het recensie-exemplaar.
Geef een reactie