Mijn eerste schooldag op de grote school. Blinkend in de kleren van mijn plechtige communie. Twee bekende gezichten. Al de rest was nieuw. Schriften en kaftpapier in hetzelfde thema, een nieuwe vulpen en een klein hartje.
Ik wist het toen nog niet, maar het werd de start van de drie mooiste jaren van mijn jeugd.
Ik leerde er de beste vriendin kennen die ik ooit heb gehad.
Werd er tot over mijn oren verliefd. Stal er mijn eerste kus, tijdens een schoolreisje, vond het niet eens zo bijzonder.
Had net als alle meisjes op school een boontje voor de turnleerkracht.
Had een fantastische klastitularis, die de boeken van de plaatselijke bib meebracht naar school en tijdens het klassenuur voorlas uit De GVR. Ze leerde ons Engels met ‘Muzzy’ op de tv in de feestzaal.
Ik ontsnapte er op het nippertje aan een herexamen blokfluit.
We staken een echte poëzieavond in elkaar, dansten op het schoolfeest en liepen mee in de processie van het dorp.
Op woensdag gingen we naar de mis.
We gingen langlaufen, trokken met de klas naar Echternach en met het internaat naar Kemmel. Ik plaste er in mijn broek van het lachen.
We leerden er onze mening uiten, maar altijd met respect.
Op het internaat werden we gewekt met de muziek van Simon and Garfunkel, Neil Diamond en John Denver.
We waren een hechte groep, leerlingen en leerkrachten samen.
We vertrokken er na drie jaar met tranen in de ogen en het besef dat we Sancta Maria zouden missen, maar voor altijd zouden koesteren.
De kern van wie ik ben, werd daar gelegd.
En nu gaat het gebouw tegen de vlakte.
Het voelt als een stukje jeugd dat geamputeerd wordt.
Geef een reactie