De radio luid zetten als ik Janis Joplin hoor
Met pa en Irene door Pairi Daiza lopen
en grinniken als Irene het giraffenmopje vertelt
Mijn dochters zien dansen en denken aan hoe jij je kon smijten,
op de dansvloer, of gewoon in de woonkamer
Mij helemaal verliezen in een thriller
en bedenken hoe jij hier ook van genoten zou hebben
Vaststellen dat de zoom van mijn rok los is
en niet meer aan jou kunnen vragen om hem te herstellen
’s Nachts opstaan om de meisjes te halen
en nu pas beseffen hoe vaak jij dat voor ons deed
Mezelf in jou herkennen
als ik een t-shirt opnieuw plooi omdat de kantjes niet mooi gelijk zijn
als ik de was volgens kleur of soort aan de wasdraad hang
als ik nog maar eens besluit op mijn lijn te gaan letten
als de planten in huis snakken naar een beetje water
En elke dag opnieuw beseffen
dat er geen nieuwe herinneringen meer bij komen.
Ik kan het je misschien niet meer zeggen,
maar ik voel het nog wel.
Hoe graag ik je zie.
Geef een reactie