Ik herinner me nog dat ik bij het lezen van Heeft iemand Charlotte Salter gezien niet doorhad dat het om een nieuwe thrillerserie ging. Daarin verscheen rechercheur Maud O’Connor pas laat op het toneel. In de delen die volgden kreeg ze steeds een beetje meer body en nu, in Verkeerde afslag, draait het verhaal echt rond haar. Een Nicci French zoals we die graag lezen.
Het verhaal
Amy Barton kiest resoluut voor haar gezin en besluit daarom met haar minnaar te breken. Kort daarna wordt ze vermoord. Hoofdverdachte nummer 1: haar man. Niemand lijkt te twijfelen aan zijn schuld, zelfs zijn schoonouders niet. Zaak opgelost, zou je denken. Maar dat is buiten Maud O’Connor gerekend. Zij wordt erbij gehaald in de hoop dat een vrouwelijke rechercheur ‘goed staat’ bij de publieke opinie. Het korps dat gehoopt had dat Maud er een formaliteit van zou maken, is eraan voor de moeite. De plaats delict roept vragen op die ze eerst wil beantwoorden. De samenwerking verloopt er niet bepaald vlotter door.
Hete hangijzers
Meer nog dan anders durven Nicci Gerard en Sean French maatschappelijke thema’s aankaarten. Om te beginnen is er de reden waarom Maud op de zaak gezet wordt:
“De hoofdcommissaris zegt dat hij een leuke jonge vrouwelijke rechercheur zal zoeken en haar zal detacheren naar onze afdeling […] Ze kan een persconferentie leiden en een opzwepende toespraak houden over hoe bezorgd we zijn over vrouwelijke slachtoffers van misdrijven en dan, als kers op de taart, kan ze zeggen dat er een verdachte is aangehouden, en dan kunnen we onszelf allemaal een schouderklopje geven.”
Niet alleen de hypocrisie doet mijn tenen krullen, maar ook de manier waarop nog door veel mannen tegen vrouwelijke agenten (en bij uitbreiding gewoon tegen vrouwen) aangekeken wordt. Het is niet hoe ik het liefst zie dat er met feminicide omgegaan wordt. Ook de redenering dat haar man wel de dader zal zijn is trouwens heel kort door de bocht.
Psychologische thriller
De sterkte van Nicci French blijft de uitwerking van de personages. En dan bedoel ik alle personages. Twee kleine kinderen verliezen hun moeder en de vader, die van de moord beschuldigd wordt, weet niet hoe hij er op dat moment voor hen kan zijn. Dat breekt mijn moederhart. Het begint eigenlijk al meteen met de aversie die Amy plots voelt voor haar minnaar. De manier waarop ze probeert die te verbergen en de angst die erdoorheen schemeren zijn bijna letterlijk voelbaar. Zelfs bij de dader krijg je een inkijk in zijn hoofd. Want als je halverwege het verhaal denkt te weten wie die dader is, dan doet het schrijverskoppel daar niet moeilijk over. Dan geven ze dat gewoon toe en volgt er nog een laatste deel waarin de moordenaar alles op alles zet om niet ontmaskerd te worden.
Geen clichés
Je kan de auteurs dan ook niet verwijten dat ze clichés gebruiken. Meer zelfs: voor de verandering heeft Maud eens een vriend die niet moeilijk doet over haar beroep en zelfs heel begripvol is. De stereotiepe manier waarop sommige politiemannen geschetst worden, zijn heel precies en met een reden gekozen. Ze versterken de kritiek waar ik het eerder over had.
Ik hou van de boeken rond Maud O’Connor. Ze zijn stuk voor stuk goed opgebouwd, met sterke personages, een verrassende plot en psychologische spanning. Nu Maud zelf steeds meer op de voorgrond treedt, ben ik benieuwd wat ze nog allemaal op haar bord zal krijgen.
Verkeerde afslag | Nicci French | Uitg. Ambo/Anthos (2026) | 476 pp. | Vert. uit het Engels door Bart Gravendaal en Karina van Santen
Met dank aan de uitgeverij voor het recensie-exemplaar.
Geef een reactie