boek&babbel

Er valt niets tegen te doen, maar soms gaat mijn schrijfbrein even in time-out. Vandaar dat het hier stil was de laatste tijd. Gelukkig gaat zo’n schrijfdip zelden gepaard met een leesdip. Ik kan jullie dus honderduit vertellen wat ik tijdens mijn afwezigheid allemaal gelezen heb. Het laatste boek waarvoor ik helemaal warmgelopen ben, is Het laatste slachtoffer van Alexander Colin.

Over de auteur

Alexander Colin eindigde in 2021 in de top drie van de Zilveren Strop. Dat is een schrijfwedstrijd voor spannende korte verhalen. Het was de start van een veelbelovende carrière. Voor mij is Het laatste slachtoffer een eerste kennismaking met deze Vlaamse thrillerauteur.

Het verhaal

In Vlaanderen is een seriemoordenaar actief die ‘de Regisseur’ genoemd wordt. Hij ontvoert telkens twee slachtoffers, die hij zowel fysiek als mentaal terroriseert voor hij hen vermoordt. Zijn laatste slachtoffer – Amelie Van den Bossche – weet op wonderlijke wijze uit zijn greep te ontsnappen. Traumatherapeut Max West krijgt Amelie onder haar vleugels. Haar fascinatie voor de zaak dreigt te ontaarden in een obsessie. Bovendien heeft ze ook haar eigen demonen waarmee ze nog niet afgerekend heeft en in Amelie ziet ze een stukje van zichzelf terug. Als de therapie stopgezet wordt, heeft Max het moeilijk om de zaak los te laten. Ze blijft graven, met gevaar voor haar eigen leven en dat van anderen

Origineel

Waar ik bij deze thriller het meest blij van werd, was de originele plot. Verschillende vertellers, die op het eerste zicht niets met elkaar te maken hebben, geven in korte hoofdstukken puzzelstukjes weg. Je weet als lezer dat ze uiteindelijk wel allemaal samen zullen komen, maar de manier waarop dit uiteindelijk gebeurt kon je echt niet zien aankomen. Zonder dat het geforceerd overkomt, val je van de ene plottwist in de andere.

Expliciet

Tussen de recensieboeken ben ik de reeks van Chris Carter rond profiler Robert Hunter aan het lezen. Ik las in de afgelopen jaren al twee delen uit de serie (maar dus niet in de juiste volgorde) en wat me er vooral in aantrok – veroordeel me niet – zijn de gruwelijke beschrijvingen en de vindingrijkheid van de moordenaar. Qua expliciete beelden moet Alexander Colin hier niet voor onderdoen. Hij begint nog relatief ‘braaf’, maar hoe verder het verhaal vordert, hoe extremer de beschrijvingen worden. Dit boek is niet voor tere zieltjes.

Psychologische diepgang

Het is ook niet zo dat het verhaal het alleen van die gruwelijkheden en sterke plot moet hebben. De personages zijn ook nog eens goed uitgewerkt. Misschien vind je ze ook wel in andere boeken: de therapeut die zelf met issues kampt, het slachtoffer dat niet geholpen wil worden, de overbezorgde moeder, de podcastmaker die als een havik rond zijn potentiële gasten cirkelt en de vriendin die niet overweg kan met de grillen van haar introverte partner. Toch geven net die stukjes informatie extra dimensie aan het verhaal. Ze verklaren de soms irrationele beslissingen die Max maakt of de motieven van anderen, waar ik niets over kan vertellen zonder te veel weg te geven.

Beeldend

En tot slot is er nog de beeldende schrijfstijl van Colin. Hij gebruikt originele vergelijkingen en metaforen in precies de goede dosering. Bovendien beschrijft hij zo levensecht dat ik soms zat te grimassen tijdens het lezen. Ken je dat: als je naar een film kijkt en een scène plots naadloos overvloeit in een flashback of een shot op een andere plaats of in een andere tijd? Dat gebeurt hier op papier en daarom lijkt het haast alsof je naar een film aan het kijken bent. Je ervaart het faden bijna letterlijk. Knap hoe scènes en perspectieven op die manier aan elkaar geknoopt worden.

Ik hoef denk ik niet meer te herhalen dat ik Het laatste slachtoffer een heel goed boek vind. Als ik nog in de jury van de Max Gouden Vleermuizen gezeten had, dan zou dit voor mij zeker een kanshebber zijn. Maar ik zit er niet meer in, dus mag ik dat zomaar vrijuit zeggen 😉. Laat je me dit toch maar voorspellen: dit boek zou wel eens op menige shortlist terecht kunnen komen.

Het laatste slachtoffer | Alexander Colin | Uitg. Ambo/Anthos (2026) | 355 pp.

Met dank aan de uitgeverij voor het recensie-exemplaar.