Jo Callaghan wist me met In een oogwenk meteen mee te slepen in haar serie rond rechercheur Kat Frank en haar AI-partner Lock. Het vervolg – Dood spoor – bevestigt dat dit een blijvertje is.
Nadat Kat en Lock succesvol enkele cold cases opgelost hebben, vindt Kat dat het tijd is om aan een actuele zaak te werken. Ze hoeft niet lang te wachten voor zich een gelegenheid voordoet. De vondst van een gekruisigde man zet het team op scherp. De media springen er meteen bovenop en dat zorgt voor extra druk. Druk die de speurders niet kunnen gebruiken, want als het niet bij die ene dode blijft, gaat ook de politiek zich ermee bemoeien en dat maakt het onderzoek alleen maar moeilijker.
Nog meer dan in het eerste deel staat het contrast tussen de intuïtieve Kat en de rationele Lock centraal. Al moet ik wel zeggen dat beide personages zich verder ontwikkelen. Vooral bij Lock is dat een interessant gegeven. De vraag of we bang moeten zijn dat AI ons als mensen overbodig zal maken, wordt verder uitgediept en genuanceerd beantwoord.
Ook nu weer is het boek echter meer dan alleen maar een verhaaltje over artificiële intelligentie. Er moet een dader gevonden worden en die schrikt er niet voor terug lugubere methodes te gebruiken. De druk van bovenaf neemt toe en het siert Kat dat ze hier niet onder bezwijkt. Meerdere verdachten passeren de revue, maar je voelt als lezer dat de grote apotheose nog moet komen. En wees maar gerust: die komt er! De ontknoping is ronduit adembenemend.
Net zoals in het eerste boek besteedt Callaghan veel aandacht aan de uitwerking van haar personages. Zoals het een goed hoofdpersonage betaamt, heeft Kat zowel gevoelige als scherpe kantjes. Haar twijfels en eenzaamheid, maar ook haar vastberadenheid en menselijkheid zijn goed voelbaar. Dat geldt trouwens ook voor de andere personages. Ze zijn niet zomaar opvulling, maar krijgen stuk voor stuk de aandacht die ze verdienen. Daarom wil je ook blijven doorlezen. Je bent niet alleen benieuwd of Kat en Lock de dader zullen ontmaskeren, maar je leeft ook mee met alles wat er rondom hen gebeurt.
Dood spoor is niet zomaar een thriller. De auteur durft meerdere thema’s aan te snijden die tot nadenken stemmen. Niet alleen het gegeven van mens versus machine wordt uitgediept, maar ook met thema’s als gender, trauma, verlies, familie en de impact van het opgroeien in een misogyne samenleving biedt dit boek stof tot gesprek. Grote kanshebber voor onze thrillerclub, waar we precies naar dit soort boeken op zoek gaan.
En om haar lezers nog een beetje extra te prikkelen, sluit Callaghan af met een dijk van een cliffhanger. Gevolg: ik kijk nu al uit naar een volgende deel. En wie weet: misschien lees ik dat dan ook op één dag uit.
Dood spoor | Jo Callaghan | Uitg. Ambo/Anthos (2026) | 416 pp. | Vert. uit het Engels door Ernst de Boer en Ankie Klootwijk
Met dank aan de uitgeverij voor het recensie-exemplaar.
Geef een reactie