Volgende week verschijnt Dood spoor, het tweede boek van Jo Callaghan met het bijzondere duo Kat en Lock. Over die twee moet ik jullie dus dringend iets vertellen, want als ik zeg ‘bijzonder duo’, dan mag je dat echt wel letterlijk nemen. Ik neem jullie graag mee naar het eerste deel uit deze serie: In een oogwenk.
Na een persoonlijk verlies en een mentaal zware periode gaat inspecteur Kat Frank opnieuw aan het werk. Haar oversten zijn nog niet helemaal overtuigd van haar herstel en daarom krijgt ze de leiding over een nieuw project: ze wordt gekoppeld aan een via AI (artificiële intelligentie) gegenereerde ‘rechercheur’. Zijn naam is Lock. Kat draagt hem als een armband met zich mee, maar hij kan wel als een soort hologram verschijnen en verdwijnen als het nodig is.
Los van de cold cases die het tweetal zal oplossen, is het vooral de dynamiek tussen de hoofdpersonages die het verhaal interessant maakt. Kat gaat prat op haar intuïtie en Lock, die kent dat – uiteraard – niet. Je ziet van ver aankomen dat dit zal botsen. Maar Lock leert snel en probeert het gedrag en de gedachten van Kat zelfs te kopiëren. Dat zorgt zowel voor ontroerende, gênante als hilarische taferelen.
Oorspronkelijk staat Kat dan ook sceptisch tegenover haar nieuwe collega. Daarmee vertegenwoordigt ze, denk ik, de stem van veel lezers. En ik moet eerlijk toegeven dat Lock een staaltje hoogstaande technologie is. Hij is uiteraard bijzonder handig als er heel snel informatie verwerkt moet worden of om logische verbanden te zien. Bovendien kan hij op de achtergrond werken zonder dat iemand van hem op de hoogte is. Aan de andere kant mist hij de menselijke gevoeligheden, dubbelzinnigheden en finesses om met mensen om te gaan. Griezelig genoeg leert hij heel snel, dus je kan je gaan afvragen hoe dit zal evolueren.
Hoewel AI dus een belangrijke factor in het verhaal vormt, is er ook voldoende aandacht voor de plot. Het team onderzoekt twee verdwijningen die op het eerste zicht niets met elkaar te maken hebben. Maar een ervaren thrillerlezer weet natuurlijk wel beter. Toch blijft het lang gissen wie het slachtoffer is dat in de cursieve hoofdstukken zijn ervaringen met ons mag delen. Pas in een verbluffende eindsprint worden alle vragen beantwoord en kan je met een gerust hart het boek dichtslaan.
En dat is niet alleen de verdienste van Kat en Lock. Want naast dit duo zijn er nog twee andere rechercheurs aan het team toegevoegd: Hassan en Browne. Je leert niet alleen Kat, haar zoon en haar overleden man beter kennen, maar ook over deze collega’s komen we in dit eerste deel al best veel te weten.
Ik was geïntrigeerd door de personages en geboeid door het verhaal. Daarom ben ik nu dus nieuwsgierig hoe het dit team verder zal vergaan. Hoef ik dus niet lang meer op te wachten. Nog precies een week en dan ligt het vervolg in de winkel.
In een oogwenk | Jo Callaghan | Uitg. Ambo/Anthos (2025) | 424 pp. | Vert. uit het Engels door Ernst de Boer en Ankie Klootwijk
Met dank aan de uitgeverij voor het recensie-exemplaar.
Geef een reactie