De laatste tijd las ik behoorlijk veel literatuur en deed ik enkele pogingen om feelgood te lezen (wat me niet zo goed afging 🫤). Tussen al dat literaire en romantische geweld ontstond een onoverkomelijke drang naar een goede thriller. Verloren dochter van Megan Miranda was precies wat ik nodig had.
“Ze haalden de auto uit het meer op de dag van mijn vaders herdenkingsbijeenkomst; twee losstaande maar even nieuwswaardige gebeurtenissen. Iets verloren, iets gevonden.”
Hazel Sharp keert na de dood van haar vader terug naar Mirror Lake. Ze blijkt de enige erfgenaam te zijn van het huis waarin ze opgroeide. Dat dik tegen de zin van haar broers. De streek wordt geplaagd door enorme droogte en daardoor komen geheimen uit het meer letterlijk bovendrijven. De auto is nog maar het begin van een reeks gebeurtenissen die misschien eindelijk een antwoord kunnen bieden op vragen uit Hazels verleden.
Ik hou van boeken die zich afspelen in kleine gemeenschappen waar iedereen elkaar kent en (soms onterecht) de hand boven het hoofd houdt. Die besloten gemeenschap zorgt voor extra spanning. Zeker nu de atmosfeer tussen Hazel – die de plek verliet – en haar broers – die allebei deel uitmaken van het lokale politiekorps – even hard knettert als het onweer dat in de lucht hangt. Mensen zijn moeilijk te peilen en hoewel Hazel het beste met iedereen voor heeft, is dat omgekeerd niet altijd het geval.
Zonder al te veel te verklappen, kan ik wel dit zeggen: Hazels moeder verdween met de noorderzon toen haar dochter veertien was. Gezien haar woelige verleden is iedereen ervan overtuigd dat ze de familie Holt kaalgeplukt heeft en haar dochter er gewoon achterliet. Die feiten drukken nog altijd zwaar op Hazel. De besloten sfeer van het dorp helpt ook niet.
Niet alleen in het verleden verdwenen mensen. De trend lijkt zich voort te zetten. Er loopt nogal wat schimmig volk rond in Mirror Lake en zelfs de meest gerespecteerde inwoners krijgen een verdacht kantje. Miranda weet het zo te omschrijven dat je samen met Hazel de beklemmende lucht voelt die boven haar leven hangt. Ze zit met vragen van vroeger en vragen van nu en heeft geen idee bij wie ze voor hulp kan aankloppen. Meer nog dan een detectiveverhaal is dit een echte psychologische thriller met de besloten gemeenschap en de aanhoudende hitte als extra personages.
Megan Miranda neemt haar tijd om het dorp en zijn inwoners te schetsen en de onderliggende spanning tussen Hazel en haar familie bloot te leggen. Met het ophalen van de auto komt ook stilaan het verleden naar boven en hoe meer Hazel gaat wroeten, hoe meer plottwists Miranda in het verhaal verweeft. Samen met de beklemmende dorpssfeer, de dreigende droogte en de psychologische diepgang levert ze een sterk psychologische en verrassende thriller af.
Verloren dochter | Megan Miranda | Uitg. De Fontein (2025) | Vert. uit het Engels door Vanja Walsmit
Met dank aan de uitgeverij voor het recensie-exemplaar.
Geef een reactie