De hulp was mijn eerste kennismaking met de boeken van Freida McFadden. Ik zal wel niet de enige zijn die meteen gecharmeerd was van de onverwachte plotwendingen en daarna nog meer van haar ging lezen. Toen ik de trailer zag van de verfilming, wist ik meteen dat ik die wilde zien. Een ideale blokpauze voor de dochters en een gezellige meidenavond lieten niet lang op zich wachten.
Het boek
Toen wist ik het nog niet, maar ondertussen is duidelijk dat Millie het soort personages vertegenwoordigt waar McFadden van houdt: ze zit aan de grond, leeft in haar auto en heeft dus heel dringend een job nodig. De aanbieding van Nina Winchester komt dan ook als een godsgeschenk: inwonende huishoudster en kindermeisje. Van bij het begin voel je al dat er iets niet helemaal in de haak is. Hoewel de Winchesters in een kast van een huis wonen, krijgt Millie een armtierig zolderkamertje toegewezen. Nina blijkt al snel een heel labiel persoon te zijn die er alles aan doet om Millie te dwarsbomen. Je kan niet anders dan medelijden hebben met de arme Andrew, die zijn uiterste best doet om het zijn vrouw naar de zin te maken.
Vanaf de eerste pagina’s hangt er al een dreigende sfeer in het boek. Je kan er als lezer niet meteen de hand op leggen, maar je weet meteen dat dingen niet goed zullen aflopen. De personages zijn kleurrijk en goed uitgediept. De plot zit ingenieus in elkaar en hoe verder het boek vordert, hoe meer de lezer verrast wordt. Je vliegt door het boek heen, huiverend en af en toe een verraste kreet slakend. Dit boek kan je nog het best omschrijven als een huiveringwekkend sprookje.
De film
Mijn grootste angst bij een verfilming is altijd dat de personages in mijn hoofd zullen botsen met de acteurs die voor die rol gekozen werden. Wat dat betreft werd voor The Housemade perfect gecast. Andrew (Brandon Sklenar) is in het echt nog aantrekkelijker dan in het boek 😊. Amanda Seyfried (die ik alleen kende van Mama Mia en dat was toch een compleet andere rol) is de perfecte gestoorde echtgenote. Millie wordt voortreffelijk vertolkt door Sydney Sweeney en ook een grote shout out voor Indiana Elle, die in de huid kruipt van de verwaande dochter Cece.
Ik had het boek al gelezen, dus helemaal verrast was ik niet meer. Mijn dochters kenden het verhaal nog niet en zij waren dat dus wel. Maar zelfs al wist ik al wat er kwam, ik liet me af en toe toch nog bij de lurven nemen. Je mag gerust stellen dat de beschrijvingen van McFadden redelijk braaf zijn. Ze is geen Karin Slaughter die alle gruwelijke details uit de doeken doet. Daar dacht de regisseur (of de scenarist? Wie bedenkt zoiets?) duidelijk anders over. Zag je op TikTok al het filmpje waarin iedereen met de handen voor de ogen naar de film zit te kijken? Dat gebeurt dus echt. Sommige scènes zijn zo gruwelijk dat je wou dat je een kussen meegebracht had om je achter te verstoppen.
Boek of doek?
In 99% van de gevallen vind ik het boek beter dan de film. Ik denk dat ‘Het meisje in de trein’ van Paula Hawkins hierop de enige uitzondering vormt. Dat boek heb ik namelijk niet zo graag gelezen, maar de film vond ik verrassend goed. Wat The Housemaid betreft: ik ga voor een ex aequo. Ik heb het boek graag gelezen, maar vond de film minstens even goed. Dat is uiteraard voor een groot deel aan die uitstekende cast te danken, maar hij heeft me ook geen moment verveeld. Zelfs al had ik het boek al gelezen, ik heb geen moment zitten aftellen tot de film afgelopen zou zijn. En de ambiance om mijn meiden met samengeknepen ogen te zien zitten, was een leuk extraatje 😉.
De hulp | Freida McFadden | Uitg. VBK Lab (2023) | 336 pp. | Vert. uit het Engels door Marie-Louise Van Dongen
The Housemaid | Lionsgate (2025) | Geregisseerd door Paul Feig
Geef een reactie