Over hoe gevaarlijk sneeuw kan zijn. Ik had zelfs geen 100 woorden nodig.
De wereld is wit en stil. IJzige wind prikt in mijn gezicht, doet mijn neus druppen en mijn tenen tintelen. De sneeuw tintelt mee, glinsters onder die ene moedige zonnestraal. Mijn voetspoor het eerste en enige teken van leven.
Of toch niet.
Midden op het pad ligt een perfect gedraaide drol. Die moet nog warm geweest zijn toen het begon te sneeuwen.
Mijn klein gelukske.
Geef een reactie