Vrijdagavond had ik een afspraak op het gemeentehuis van mijn geboortedorp. De vijftigjarigen werden er in de bloemetjes gezet. Het echte feest vierden we een paar weken geleden al. Twee reünies op zo’n korte tijd. Dat roept 100 woorden bij me op.
Reünie
Hier tennisten we op straat
of koersten tot aan ‘t kapelleke.
Hier speelden we verstoppertje in ’t karrenkot
en maakten kampen in de bomen.
Hier schaafde ik mijn knieën,
brak een pols en schudde mijn hersenen.
Hier werden we allemaal vijftig,
spraken we nog eens af,
wisselden herinneringen uit,
telden rimpels en kwaaltjes
en vulden de gaten van jaren
met geleefde dromen en gemiste kansen.
Hier maakten we nieuwe plannen,
maar niet voor over tien jaar.
Want met de reünie
kwam ook het besef
dat elke dag een geschenk is
en we niet moeten wachten
om het uit te pakken.
Geef een reactie