Twee auteurs die los van elkaar al verschillende boeken geschreven hebben. Een van hen werkt bij de politie van Stockholm en onderzoekt er geweldsmisdaden. Als Ida Axelsson (de agente) en Åsa Bonelli de krachten bundelen om een nieuwe misdaadserie uit de grond te stampen, dan kan je maar beter de gordel om doen. In Stille woede maken we voor het eerst kennis met Billie Karlsson en ik kan je nu al verklappen: dit smaakt naar meer.
Truecrime-podcastmaker Billie Karlsson staat op het punt een belangrijk tv-interview te geven als ze een bericht krijgt van haar producer Jocke: in het plaatsje Svedby is het lichaam van een jong meisje gevonden. Billie besluit ter plekke dat ze dit verder wil uitzoeken en vertrekt meteen. Als ze zich in een airbnb heeft geïnstalleerd , merkt ze al snel dat er heel wat broedt in het kleine plaatsje.
Wat me meteen al beviel aan dit boek, is de integriteit van Billie en de manier waarop ze erin slaagt met de politie samen te werken. Voor de kenners: ze is in alle opzichten de tegenpool van Emilia Garanita, de journaliste die het leven van Helen Grace (M.J. Arlidge) maar al te graag tot een hel maakt. Billie is niet op sensatie uit. Ze lijkt wel een speciale gave te hebben waardoor mensen haar snel in vertrouwen nemen. Of zou dat gewoon te maken hebben met het feit dat ze echt in de mensen geïnteresseerd is en het hart op de juiste plaats heeft?
Ik had een rare leeservaring met dit boek. Het begin had me meteen beet. De proloog maakte nieuwsgierig en voor Henrik en Billie had ik meteen sympathie. Maar toen kwamen er steeds meer personages op de proppen (met soms zelfs heel gelijkende namen als Matte en Matti) en raakte ik het spoor een beetje bijster. Dat ging zo door tot ergens halverwege. Plots was ik weer helemaal mee en kon ik het boek nog moeilijk wegleggen. De personages begonnen betekenis te krijgen, de puzzelstukjes vielen voorzichtig in elkaar en de ontknoping was kort, maar krachtig.
De schrijfstijl van Axelsson en Bonetti is prettig, maar eenvoudig. Het enige wat me een beetje deed huiveren, was dat de berichten op de telefoon per kerende beantwoord werden. Ik las het boek in het Nederlands, dus geen idee of ik hiervoor met een boze juffenblik naar de vertaalster moet kijken of naar de auteurs zelf.
De auteurs kiezen voor korte hoofdstukken en een wisselend perspectief. Eerst had ik het gevoel dat het verhaal een lange aanloop nodig had, maar toen zat ik plots toch al ver over de helft (ik heb een stuk van het boek geluisterd via Storytel, dus dan heb je niet zo snel door hoe ver je al in het verhaal zit 😊). Uiteindelijk vloeide alles mooi in elkaar en alle vragen werden netjes opgelost.
Samengevat: ik moest even wennen aan de vele personages, maar heb uiteindelijk wel van het verhaal genoten. Zo erg zelfs, dat ik meteen aan het tweede deel begonnen ben en daar zit ik al meteen middenin. Kans is groot dat je er binnenkort dus meer over hoort.
Stille woede | Axelsson & Bonelli | Uitg. De Fontein (2025) | 335 pp. | Vert. uit het Zweeds door Neeltje Wiersma
Met dank aan de uitgeverij voor het recensie-exemplaar.
Geef een reactie