Jonge vrouwen die aan de grond zitten en een job in de schoot geworpen krijgen. Het is een uitgangspunt waar Freida McFadden graag gebruik van maakt. Ze brak ermee door dankzij De hulp en nu doet ze het opnieuw met De vrouw op zolder. Al kan ik je meteen al vertellen dat de titel eigenlijk een beetje misleidend is.
Silvia – zeg maar Silvie – wordt door de knappe schrijver Adam Barnett onder de arm genomen om voor zijn vrouw Victoria te zorgen. Die liep een hoofdletsel op tijdens een ongelukkige val en raakte daardoor verlamd. Ook praten lukt heel moeizaam. Silvia probeert een band met haar op te bouwen. Dat lukt steeds beter, zeker als Victoria haar dagboek aan Silvia toevertrouwt. Dat dagboek brengt haar aan het wankelen, want wat erin staat is heftig en ze weet niet wie of wat ze in dat enorme huis kan vertrouwen.
Omdat het een boek van McFadden is, weet je dat je een onverwachte plottwist mag verwachten (haha) en dus ga je er vanaf het begin al naar op zoek. Ik had hem al snel door, dacht ik. Maar toen wist McFadden me toch nog te verrassen. Zij het niet helemaal. Komt het doordat we die plottwists ondertussen gewoon zijn en ernaar op zoek gaan? Of was deze gewoon voorspelbaarder dan in haar vorige boeken? Ik weet het niet, maar ik zei het al: ik was misschien niet helemaal verrast, maar ze wist me hier en daar toch nog om de tuin te leiden.
De plotwendingen zijn niet de enige ingrediënten die typisch McFadden zijn. Het kost weinig moeite je in de personages in te leven, al had ik soms wel de neiging om Silvia eens goed door elkaar te schudden om haar naïviteit. De andere personages waren best wel divers: de knappe schrijver, de hulpeloze echtgenote (je voelt haar frustratie), de bitse verpleegkundige en de vlotte huishoudster. En laten we het gedumpte vriendje niet vergeten. Als ik het zo opschrijf, lijkt het wel een recept voor een doorsnee thriller, maar McFadden weet ze wel elk hun unieke functie te geven in het verhaal.
Dit boek is weer heel beeldend en vlot geschreven. De hoofdstukken zijn niet superkort, maar ook niet lang. De dagboekfragmenten zorgen voor een leuke afwisseling. Er zit naast psychologische spanning ook weer een portie romantiek in het verhaal. You like it or you hate it.
Je snapt het nu wel: De vrouw op zolder is een typische McFadden. De formule werkt nog altijd, maar ik vraag me toch af of deze rijzende ster binnenkort niet uit een ander vaatje moet gaan tappen. Ze wist me nog te verrassen, maar de volgende keer wil ik toch graag helemaal van mijn sokken geblazen worden. Nu moet ik wel toegeven dat ik al een glimp opving van De crash, het boek dat in november verschijnt, en dat het me meteen weer prikkelde. Dit was dus zeker niet het laatste boek dat ik van Freida McFradden ga lezen.
De vrouw op zolder | Freida McFadden | Lab Uitgevers (2025) | 336 pp. | Vert. uit het Engels door Marije Willemsen
Met dank aan de uitgeverij voor het recensie-exemplaar.
Geef een reactie