Of het nu over Vlaamse en Waalse agenten gaat, jonge spionnen of tienermoordenaars: Bjorn Van den Eynde weet telkens weer een razend spannend verhaal uit zijn pen te schudden. Dat geldt zeker ook voor zijn laatste telg: Dealers, het derde deel in de thrillerserie Confessions of a teenage serial killer.
Na de gruwelijke moord op haar ouders woont Nora samen met haar zus bij haar tante. Ze droomt van een beter leven en daarom dealt ze sinds haar twaalfde drugs, samen met haar neef Younes. Ze wil niets liever dan eruit stappen, maar het masterplan dat Younes haar voorstelt, ziet ze in eerste instantie niet zitten. Toch stemt ze ermee in om een belangrijke drugsbaas te bestelen. Alles lijkt volgens plan te verlopen, maar diezelfde avond nog wordt Younes ontvoerd. Vanaf dat moment wordt Nora bestookt met dreigberichten en quasi onmogelijke opdrachten. De klok tikt genadeloos.
Wie het werk van Bjorn Van den Eynde een beetje kent, weet dat hij maar één ding vraagt van zijn lezers: een sterke maag. Dat is ook nu weer het geval. Het blijkt al snel dat Younes’ ontvoerder een sadist is en dat zullen al zijn slachtoffers geweten hebben. Want Nora’s neef is niet de enige die in de handen valt van deze nietsontziende psychopaat. Het spel dat hij speelt bouwt stilaan op naar een climax die niets aan de verbeelding overlaat.
Hoewel het boek tweemaal zoveel pagina’s telt als zijn voorgangers, leest het als een trein. Korte hoofdstukken, een fijne bladspiegel en vooral de bloedstollende scènes zorgen dat je het moeilijk weg kan leggen. Er gebeurt veel en Nora voert voortdurend een race tegen de klok. Door haar achtergrond en haar werk als dealer kan ze bovendien op weinig sympathie en hulp rekenen van de mensen rondom haar. Ook hier bouwt de spanning op. In flinterdunne schijfjes komt de lezer te weten welk spoor van vernieling Nora in haar jonge leven al achtergelaten heeft.
Gelukkig wordt het verhaal vanuit het perspectief van het meisje verteld en krijg je daardoor als lezer ook een kijkje in haar hoofd. Je merkt dat het niet allemaal zo zwart-wit is als andere mensen denken. Het is enerzijds moeilijk sympathie voor haar op te vatten, maar op de een of andere manier krijg je toch medelijden met haar. Ze doet ook maar haar best om te overleven en de keuzes die ze daarvoor maakt zijn misschien niet altijd de juiste, maar je kan ze niet los zien van de bagage die ze meedraagt.
En dat brengt mij meteen bij waar dit boek ook over gaat. Je kan het lezen als gewoon een loeiharde thriller, maar je kan ook veel tussen de regels vinden. Waar ligt de verantwoordelijkheid van een dealer? Zit criminaliteit in de genen? Hoe maak je keuzes in je leven? Wat betekent het om als twaalfjarige wees te worden en er de zorg voor een minder mobiele zus bij te krijgen? Met welke vooroordelen krijg je te maken? Niet alleen van je omgeving, maar ook van de politie en andere mensen die er voor je zouden moeten zijn? Zonder het letterlijk te benoemen, geeft de auteur een inkijk in een leefmilieu dat voor sommige jongeren helaas de bittere werkelijkheid is, maar voor andere waarschijnlijk ver van hun bed staat.
Waar elke jongere zich zeker wel in zal herkennen, is de spreektaal die Van den Eynde etaleert. Is het de scenarioschrijver in hem die de dialogen zo levensecht maakt dat je de personages haast letterlijk hoort praten? Ik weet niet of het De Vrieze en Durnez (de rechercheurs uit zijn thrillers voor volwassenen) zijn die nog in mijn hoofd rondspoken, maar ik vond dit boek erg ‘Vlaams’ klinken. En dat zeg ik niet als punt van kritiek, maar met trots. Het maakt alles nog intenser en meer levensecht.
Er wordt wel eens gezucht dat er te weinig spannende, avontuurlijke boeken geschreven worden die ook jongens aanspreken. Ik ben er vast van overtuigd dat als ik nog voor de klas stond, ik dit boek aan elke jongen in mijn klas zou aanraden. Maar dan misschien wel aan leerlingen vanaf een jaar of veertien én met een duidelijke waarschuwing dat hen pittige scènes te wachten staan.
Ik heb me laten vertellen dat dit het laatste deel zou worden in de reeks. Bjorn, kunnen we je echt niet overtuigen om er nog een beetje mee door te gaan? Jongeren zitten volgens mij echt te wachten op dit soort boeken.
Dealers (Confessions of a teenage serial killer #3) | Bjorn Van den Eynde | Uitgeverij Pelckmans (2024) | 351 pp.
Deze blogpost maakt deel uit van een blogtour, georganiseerd door de uitgeverij. Mijn mening over het boek wordt hierdoor echter niet beïnvloed. Zoals altijd mag je erop rekenen dat ik eerlijk vertel wat ik van het boek vond.
Geef een reactie