HRC-tip 5: lees een nachtboek
Als er één boek de titel van nachtboek verdient, dan is het dit wel: meer dan de helft van het verhaal speelt zich ’s nachts af. Gelukkig maar dat de Zweedse nachten bijzonder kort zijn – of toch in ieder geval niet donker.
Drie jaar geleden verdween de zeventienjarige Lina bij een bushalte aan de Zilverweg. Sindsdien rijdt haar vader Lelle elke zomernacht diezelfde Zilverweg af op zoek naar sporen van haar. Geen hol is hem te klein of beangstigend. Hij zal niet rusten voor hij de onderste steen bovengehaald heeft. Als er een nieuw meisje vermist geraakt, is hij de enige die een verband ziet.
Het verhaal is opgebouwd uit twee delen. In het eerste deel wisselen twee verhaallijnen elkaar af: die van Lelle en die van de puber Meja. Het verhaal focust vooral op de obsessieve zoektocht van Lelle. Hij kan niet loslaten en dat weet Jackson heel treffend neer te zetten. Aan de andere kant is er de jonge Meja die met haar moeder naar deze noordelijke uithoek van Zweden verhuist. Ze gaat er bij de zoveelste nieuwe vriend van haar moeder wonen: een man die veel ouder is en in het dorp als een zonderling afgedaan wordt. Ze komt er in contact met enkele plaatselijke jongeren en dat levert een boeiend verhaal op. Het blijft heel lang onduidelijk wat beide verhalen met elkaar te maken hebben.
Jackson heeft ongeveer twee derde van haar boek nodig om de personages te introduceren. Maar dat doet ze wel heel voortreffelijk. De eenzaamheid, vertwijfeling en onmacht van Lelle zijn even voelbaar als de drang naar aandacht en affectie van Meja. Alleen duurde het voor mij bij Lelle allemaal net iets te lang. Bijna had ik het boek weggelegd, maar gelukkig kon het verhaal van Meja me meer boeien en het intrigeerde me wel hoe de verhaallijnen uiteindelijk samen zouden komen.
Dat gebeurt dus in deel twee, als er plots nog een derde verhaallijn aan toegevoegd wordt. De vaart komt er eindelijk in en vanaf dat moment kon ik het boek nog moeilijk wegleggen. Beetje te laat, maar dat is misschien wel typisch voor een Scandinavische thriller.
Toch heb ik dit boek graag gelezen. Niet omdat ik voortdurend zat te nagelbijten, maar door de onderhuidse dreiging die doorheen het hele boek schemert. Je weet dat er foute dingen gaan gebeuren, maar je weet niet uit welke hoek je ze moet verwachten. De echte personages, het immense verdriet van Lelle en de ontwrichte thuissituatie van Meja en haar nieuwe vrienden maken het gebrek aan tempo voor een groot stuk goed.
De zilverweg | Stina Jackson | De Geus (2019) | 285 pp. | Vert. uit het Zweeds door Marika Otte
Met dank aan de uitgeverij voor het recensie-exemplaar.
Geef een reactie