Wat zie jij als je naar dit schilderij van René Magritte kijkt? Zie je een oog zonder gezicht, zo hard ingezoomd dat alles errond onbelangrijk lijkt? Zie je iemand die de dingen achter de werkelijkheid waarneemt? Valt jouw oog vooral op de zwarte stip in het midden? We kijken allemaal verschillend naar de dingen en dat is waar ik vanaf nu voor betaald wil worden.
Een oog zonder gezicht
Maanden geleden zag ik helemaal in de verte een schim, die duidelijker werd naarmate ik dichterbij kwam. Het ging niet vanzelf. Ik liet me afleiden, zag dingen die er niet toe deden. Tot ik pal met mijn neus op de feiten gedrukt werd: wat ik wil, dat doe ik eigenlijk al. Ik lees boeken en vertel erover. Ik ga naar mijn werk om zoveel mogelijk mensen het juiste verhaal te schenken. En ik schrijf. Ik zocht een nieuwe mij en vond die in de spiegel.
De stip of de wolken?
Mijn schriftjes zijn mijn wolken. Mijn boeken ook. En hoe meer ik in die wolken verdwijn, hoe meer woorden er opborrelen. Ik heb ze nodig, die leegte en die ruimte. Ik wil ze jou ook schenken. In workshops, om je fantasie te prikkelen of handvaten aan te reiken om je pen te scherpen. In de teksten die ik voor je schrijf. Een vleugje magie werkt zoveel beter om de realiteit onder woorden te brengen. De kern van de zaak, verpakt in een mooi verhaal. Dat is wat ik te bieden heb.
Edward Hopper moest er eerder al aan geloven, maar toen waren de plannen nog vaag en meer droom dan werkelijkheid. De wolken in de iris dus. Ondertussen zijn mijn ogen helemaal open en weet ik waar ik mijn focus wil leggen. Bij jou!
Geef een reactie