Niet mijn lichaam – Hedwig Selles

Mijn laatste boek van 2022 was er eentje dat erin hakt. De knoop in mijn maag werd nog strakker toen ik las dat de auteur – Hedwig Selles – op 17 december overleed. Wat ik over haar leven las, plaatste Niet mijn lichaam in een heel ander perspectief.

Carlotta  groeit op in een liefdeloos gezin. Haar vader schittert in afwezigheid, haar moeder is psychisch labiel en haar inwonende grootmoeder heeft een ongezonde invloed op het gezin. Carlotta’s oudere zus verlaat het huis van zodra ze daar de kans toe ziet. Als de vriendschap met haar beste vriendin Inger verwatert, verliest Carlotta helemaal de pedalen. Ze gaat steeds minder eten. Als ze Gilles ontmoet, lijkt het even beter te gaan. Tot blijkt dat ook hij haar niet de onvoorwaardelijke liefde kan bieden waar ze zo naar hunkert.

Hoe verder Carlotta van de werkelijkheid wegdrijft, hoe groter de rol die haar geloof gaat spelen. Waar ze er aanvankelijk nog begrip voor heeft dat God geen tijd heeft voor haar, blijft ze zoeken naar zijn hulp en bevestiging. Haar geloof beknelt haar, het berooft haar van een zorgeloze jeugd, maar het biedt haar ook houvast. Tot het haar tot wanhoop drijft. Met noodlottige gevolgen.

Hedwig Selles was in de eerste plaats dichter. Dat lees je in elk woord dat ze op papier zet. Zinnen als deze zetten de toon: “Dat wist ik omdat mijn leven keihard tot stilstand was gekomen tegen een onverzettelijke muur, een historisch oude muur die door duiven bescheten was. Giftige stront vol bacteriën en schimmels, zelfs het westnijlvirus kreeg voet aan de grond.” We zijn twee hoofdstukken ver en het hele boek ligt in die twee zinnen vervat.

Selles gaat tot het uiterste om ons het verhaal in te trekken. Dat vraagt een ervaren lezer. De associatieve manier van vertellen past perfect bij de gemoedstoestand van Carlotta. Het is als buitenstaander wel een beetje focussen om bij te blijven. Die keuze zorgt voor een verwarrende, bevreemdende, maar juist heel voelbare leeservaring. Het is dan ook geen boek dat je in één ruk uitleest. Soms heb je een adempauze nodig om even van Carlotta en haar hersenkronkels te bekomen. Het maakt de kans ook groot dat ik dit boek nog eens opnieuw ga lezen; ik heb de indruk dat ik nog heel veel niet ontdekt heb.

Misschien draag ik het ook wel eens voor om met de leesclub te bespreken. Er zit zoveel symboliek in vervat, er zijn zoveel thema’s die aangesneden kunnen worden en er valt zoveel te zeggen over de bijzondere taal en opbouw. Het biedt dus zeker perspectieven om er een boeiend gesprek over te voeren.

Ik heb het boek verweesd dichtgeslagen. Moest het een paar dagen laten rusten voor ik er iets zinnigs over kon schrijven. Dat op zich maakt het een sterk verhaal. Jammer dat dit romandebuut meteen ook het laatste is wat van Hedwig Selles zal verschijnen.

Niet mijn lichaam | Hedwig Selles | Uitg. Vrijdag (2022) | 254 pp.

Ik ontving van uitgeverij Vrijdag een recensie-exemplaar. Dit heeft mijn oordeel over het boek op geen enkele manier beïnvloed.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s