Zeven leugens – Elizabeth Kay

Ik kan soms stiekem jaloers zijn op mensen die nog altijd een innig contact onderhouden met hun vriendinnen uit hun jeugd. Ik heb dat niet. Ik was dan ook stiekem een beetje jaloers op de vriendschap tussen Jane en Marnie in Zeven leugens van Elizabeth Kay. Aanvankelijk althans, want hoe verder ik in het boek kwam, hoe ongemakkelijker mijn gevoel werd.

Jane Black is de verteller van dit verhaal. Ze windt er geen doekjes om: ze heeft Marnies man Charles nooit gemogen en nu is hij dood. Ze belooft de waarheid te vertellen. Haar waarheid. Aan wie ze die waarheid precies vertelt, blijft heel lang een raadsel. Het verhaal dat ze vertelt, is het verhaal van haar vriendschap met Marnie. Die is er al van toen ze samen op de middelbare school zaten. Als Charles steeds meer voor Marnie gaat betekenen, ziet Jane dit als een gevaar voor hun vriendschap.

Het verhaal is heel pienter opgebouwd. De nieuwsgierigheid van de lezer wordt voortdurend geprikkeld. Zo denk je lang dat Jane het tegen jou als lezer heeft, tot plots blijkt dat het niet zo is. Je weet al van bij het begin dat Jane iets met de dood van Charles te maken heeft, maar je weet niet wat dat is. Je weet dat ze zeven leugens zal vertellen en zit voortdurend op de uitkijk om haar er op te betrappen.

Hoe verder je leest, hoe duidelijker je merkt dat Jane niet helemaal spoort. Toch kan je het niet laten sympathie voor haar te voelen. Ze is zelf heel vroeg haar man verloren. Ze draagt zorg voor haar dementerende mama en haar zieke zus. Ze voelt zich vaak onzeker en vindt de leugens die ze vertelt gerechtvaardigd. Je verwacht wel dat ze zal ontsporen, maar dat gebeurt zo geleidelijk, dat je het in het begin niet eens door hebt. Het eerste wat je voelt, is medelijden.

Hoewel Zeven leugens in de eerste plaats een thriller is, komen er ook zware thema’s aan bod. Jane rouwt om haar man Jonathan. Ook haar jeugd heeft haar getekend. Een doorsnee opvoeding heeft ze niet genoten en nu haar moeder dementeert, voelt ze zich toch genoodzaakt voor haar te zorgen. Je kan Jane dus heel zwart-wit als een geobsedeerde psychopaat bekijken, maar volgens mij wil Kay vooral tonen hoe je verleden je toekomst vormt. Godzijdank evolueert niet iedereen zoals haar hoofdpersonage dat doet, maar je kan het wel beter begrijpen. Dat legt ook meer gevoel in het verhaal.

De vertelstijl zorgt ervoor dat je als lezer bijna het gevoel hebt dat Jane zich letterlijk tot jou richt. Je zou haar therapeut kunnen zijn. Ze is zich van geen kwaad bewust als ze jou haar verhaal vertelt. Die sfeer heeft iets heel apart. Het zorgt voor een sterke beleving, die eindigt in ongeloof en verontwaardiging. Een sterk verhaal dus.

Zeven leugens | Elizabeth Kay | Uitg. Ambo/Anthos (2020) | 358 pg. | Vert. uit het Engels door Caecile de Hoog

Bekijk dit boek op bol.com

of steun je favoriete boekhandel en #kooplokaal.

Met dank aan uitgeverij Ambo/Anthos voor het recensie-exemplaar.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s