Schaduwman – Phoebe Locke

Laat ik in de Nederlandse les nou net over urban legends bezig zijn als Schaduwman van Phoebe Locke op de mat valt. Het boek verscheen op 15 januari bij HarperCollins.

Nog voor je het boek begint te lezen, krijg je al met een mysterie te maken. Achter de naam Phoebe Locke schuilt blijkbaar een bekende Britse auteur. Ik ga me niet aan een gok wagen, daarvoor zijn er veel te veel goede Britse thrillerschrijvers. Ik heb wel een donkerbruin vermoeden dat dit een auteur is die zijn sporen in thrillerland al ruimschoots verdiend heeft.

Het verhaal

Midden in de jaren ’80 van de vorige eeuw raken vier meisjes in de ban van de Schaduwman. Hij leeft tussen de bomen en kan je bijzonder maken. Hij neemt echter ook dochters. En soms heeft hij daar hulp bij nodig…

Sadie is een van de meisjes die in de ban geraken van deze mysterieuze man. Als ze zelf een dochter krijgt, laat ze na een paar dagen haar man en baby in de steek en verdwijnt spoorloos. Om achttien jaar later plots weer voor de deur te staan.

2018. Een cameraploeg volgt de jonge Amber. Zij is net vrijgesproken van moord. De ploeg van Federica en Greta bijt zich in het verhaal vast en wil achterhalen hoe het zo ver is kunnen komen. Wat heeft de Schaduwman met dit alles te maken?

Tot slot is er nog het dagboek van Leanna.

Wisselende verhaallijnen

De verschillende verhaallijnen zorgen ervoor dat de sfeer in het verhaal voortdurend verandert. Wat er dertig jaar geleden gebeurde (en cursief gedrukt staat) roept echt de mysterieuze sfeer van de urban legend op. Dit verhaal toont bovendien ook hoe gemakkelijk kinderen te beïnvloeden zijn en hoe snel onze fantasie met ons op de loop kan gaan.

De Sadie die in 2016 opgevoerd wordt, is een getormenteerde vrouw en als lezer stel je jezelf soms vragen over haar geestelijke gezondheid. Haar geloof in de Schaduwman is er nog steeds. Ze laat weinig los over wat ze de afgelopen jaren uitgemeten heeft en ze heeft het moeilijk haar plaats in het gezin weer in te nemen. Wat mij in eerste instantie de wenkbrauwen deed fronsen, was de reactie van haar man. Hij had heel veel begrip voor Sadie, leek helemaal niet boos dat ze er vandoor gegaan was en deed er alles aan om weer een normaal gezin te vormen. Oké, voor dat laatste kon ik wel begrip opbrengen, maar zijn gelaten reactie over de terugkeer van zijn vrouw leek me toch een beetje vreemd.

En dan is er het verhaal van Amber. Als de cameraploeg een reportage over haar wil maken, is dat omdat ze net vrijgesproken is van moord. In het begin komt ze over als een verwaande tiener en het is moeilijk om sympathie voor haar op te brengen. Dat ervaren sommige leden van de cameraploeg zelf ook zo. Hier een heel andere sfeer. Centraal staat eigenlijk niet Amber, maar Greta, die alles in goede banen moet leiden. Zij is de enige die Amber ziet als een tiener die net een drama meegemaakt heeft en niet als een valse moordenares. Greta is de typische voetveeg, die alles doet wat Federica zegt en zichzelf hierdoor volledig wegcijfert.

Spanningsopbouw

Het hele boek door vraag je je af wie Amber nu eigenlijk vermoord heeft. Natuurlijk had ik wel mijn vermoedens, maar die bleken achteraf gezien toch verrassend fout te zijn. Dat was net het leuke aan het verhaal. Door de afwisseling in de verhaallijnen en de cliffhangers die in elk ervan verweven zitten, blijf je getriggerd om verder te lezen. Je moet je vermoedens telkens bijstellen en er komen vaak meer vragen dan antwoorden.

Het leuke is ook dat het verhaal vanuit verschillende perspectieven bekeken wordt. Er zijn de kleine meisjes die rotsvast in de Schaduwman geloven. Er is Sadie, de radeloze moeder die er alles aan doet om haar dochter te beschermen. Er is Amber, die na al die jaren plots weer een moeder heeft en niet goed weet hoe ze daarmee moet omgaan. Al die jaren waren zij en haar vader een team en haar moeder was er niet op heel veel momenten waarop andere moeders er wel voor hun kind zijn. Er is Greta, die eigenlijk wel een leven voor zichzelf zou willen, maar andere mensen altijd op de eerste plaats stelt. En er is Leanna, die er alleen voor staat om haar dochter op te voeden en die zich nog moet thuis gaan voelen na haar verhuizing. Stuk voor stuk echte personages van vlees en bloed die elk op hun eigen manier het verhaal kleuren.

Vooral het laveren tussen die verschillende verhaallijnen en perspectieven maakt dat De schaduwman als thriller net dat tikkeltje meer heeft.

Schaduwman | Phoebe Locke | Uitg. HarperCollins (2019) | 320 pg. | vert. uit het Engels door Manon Berlang

Met dank aan HarperCollins voor het recensie-exemplaar.

Bekijk op bol.com

Een gedachte over “Schaduwman – Phoebe Locke

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s