Het is iets wat ik niet vaak doe: een boek lezen met mijn verstand op nul. Al gaat dat eigenlijk ook niet helemaal op voor Deze onsterfelijke beloftes van Rachelle Raeta. Ik kon wel rustig achteroverleunen, maar werd ook geprikkeld door de geschiedenis die in het boek verweven zit.
Het verhaal
Engeland, 1185. Anna leidt geen gemakkelijk leven en is het gewend om zich tegen mensen te wapenen. Dat neemt niet weg dat ze het hart op de goede plaats heeft. Nadat ze iemand uit een penibele situatie gered heeft, krijgt ze een wel heel bijzondere beloning: door een hap van een perzik wordt ze onsterfelijk. Vanaf dat moment volgen we haar door tijd en ruimte.
Focus op personages
Je kan niet zeggen dat de plot van dit verhaal heel ingewikkeld of uiterst spannend is. Zo wordt het ook niet in de markt gezet. De focus ligt vooral op Anna en hoe zij met bepaalde situaties omgaat. Hoewel ze het soms hard te verduren krijgt, blijft ze mensen helpen waar ze kan. Af en toe krijgt ze bezoek van Khiran, de god die haar onsterfelijk maakte. Doorheen alle eeuwen is hij de enige van wie ze nooit definitief afscheid moet nemen.
Eeuwig leven
Want daar zit natuurlijk het addertje. Na het lezen van dit boek ben ik er redelijk van overtuigd dat ik niet eeuwig zou willen leven. Terwijl je zelf nooit ouder wordt, doen de mensen rondom jou dat wel. En als je niet als heks of een ander kwaad bestempeld wil worden, dan blijf je dus best niet te lang op dezelfde plaats. Laat staan dat je een langdurige relatie zou aangaan. Het zet je aan het denken.
Reis door tijd en ruimte
Als je in de twaalfde eeuw al scheef bekeken wordt omwille van een mysterieuze huidaandoening, dan wordt dat er in de eeuwen die volgen helaas niet beter op. In elke tijd en op elke plaats vinden mensen wel een reden om iemand die ‘anders’ is te wantrouwen. Die reis door de tijd vond ik trouwens bijzonder boeiend. Ik was telkens benieuwd waar Anna terecht zou komen en wat daar op dat moment aan de hand was. Het boek neemt je mee door de Europese middeleeuwen, sleurt je door een pestepidemie in Venetië, neemt je mee naar de Amerikaanse kolonies , laat je door het jachtgebied van Jack the Ripper lopen en zet je zelfs op het piratenschip van de beruchte vrouwelijke piraat Ching Shih. Om maar een paar voorbeelden te noemen.
Feelgood
De schrijfstijl past naar mijn aanvoelen goed bij een feelgoodverhaal. Soms een beetje hoogdravend, soms een beetje wollig, maar helemaal binnen de sfeer van het verhaal. Toch wil ik de romantische zielen niet al te veel hoop geven: hoewel Khiran de enige constante in Anna’s leven is, vallen ze elkaar niet meteen zwijmelend in de armen. Zoals het een goede opbouw betaamt, kent hun ‘relatie’, als je ze al zo kan noemen, haar ups en downs. En dat is maar goed ook.
Aanloop naar meer
Halverwege het verhaal begon ik te vrezen dat het verhaal nergens naartoe ging. Je kan wel blijven reizen door de tijd, maar ooit moet het boek toch ook eindigen. Gelukkig komt op dat moment de vraag bovendrijven waarom net Anna die magische perzik gekregen heeft en waarom niet iedereen daar even gelukkig mee is. Plotseling ploppen de vragen als paddenstoelen uit de bosgrond en krijg je voldoende stof om verder te willen lezen. En heel subtiel word je ook al nieuwsgierig gemaakt naar het vervolg.
Dat vervolg, dat de titel Deze goddelijke leugens kreeg, komt er al snel. Ik heb het alvast op mijn leeslijst gezet.
Deze onsterfelijke beloftes | Rachelle Raeta | Uitg. Zomer & Keuning (2026) | 384 pp. | Vert. uit het Engels door Erika Venis
Met dank aan de uitgeverij voor het recensie-exemplaar.
Geef een reactie