Het was er absoluut niet het goede moment voor, maar ik deed het toch: ik las In goede en kwade dagen van Stefan Brijs.
Al vanaf de eerste pagina kwam de herkenning: de uitzaaiingen op de lever, het ziekenhuisbed in de woonkamer, de begrafenisondernemer die heel professioneel een moeder komt wegplukken, foto’s nemen in het uitvaartcentrum … Na elke bladzijde werd de knoop in mijn borst een beetje strakker getrokken. Dit bewijst maar weer hoe universeel het thema van In goede en kwade dagen is.
Stefan Brijs verloor zijn moeder in volle coronatijd. Hij woonde toen al in Spanje. Contact verliep via de telefoon. Zijn ouders waren geen praters. Nooit geweest. Waren er nog telefoons met snoeren geweest, je zou gezworen hebben dat elke flinter informatie door die lange draad getrokken moest worden. Weer herkenning en toch ook niet. Ik moest aan mijn grootouders denken. Over sommige dingen werd gewoonweg niet gesproken. Maar ik kon het ook niet laten opnieuw te vergelijken. Wij praatten wel, negen jaar geleden. We lachten zelfs. Toonden al onze emoties, van de donkerste onmacht tot de diepste dankbaarheid.
Die dankbaarheid is wat ik ook bij Brijs ontdek. In een sobere stijl, via kleine voorvallen en diepmenselijke dialogen vindt hij een stem om zijn verlies onder woorden te brengen. In goede en kwade dagen is meer dan een ‘rouwboek’. Het is een liefdevol portret van zijn moeder, het warme verhaal van zijn ouders, zonder zeemzoeterig te worden. Misschien dat het juist daarom zo hard binnenkomt. Het gaat, zoals ik al zei, niet alleen over zijn moeder. Het gaat over elke moeder, elke mens die gemist wordt. Het gaat ook over opgroeien in een warm nest, over moeder zijn, vrouw zijn, zoon of dochter. Het gaat over loslaten.
Dit verhaal loslaten lukt me nog niet. In goede en kwade dagen heeft mij in al zijn eenvoud diep geraakt.
In goede en kwade dagen | Stefan Brijs | Uitg. Atlas Contact (2026) | 119 pp.
Met dank aan de uitgeverij voor het recensie-exemplaar.
Geef een reactie