boek&babbel

The way I am now van Amber Smith is het vervolg op The way I used to be. Dat laatste boek bezorgde me een behoorlijke knoop in de maag en bleef heel lang hangen. Het is geen vrolijk boek en hoewel het hoopvol eindigt, kan je in zo’n geval toch ook niet van een happy end spreken. Dit vervolg was iets gemakkelijker verteerbaar.

Op de middelbare school hadden Eden en Josh een relatie die op voorhand tot mislukken gedoemd was. Beiden kampten met trauma’s en geheimen die zo zwaar op hun gedrag wogen dat de relatie niet kon standhouden. Toch is de liefde blijven smeulen. Nu Eden samen met twee andere meisjes aangifte gedaan heeft tegen haar verkrachter en aan haar hogere studies begint, besluiten ze om hun liefde een nieuwe kans te geven. In een andere omgeving en met nieuwe mensen om hen heen lijkt dat te lukken.

Vanaf het eerste hoofdstuk voel je al de warme liefde tussen Josh en Eden. Die gaat veel dieper dan alleen maar een kalverliefde. Er is een band waar iedereen jaloers op kan zijn. De twee respecteren elkaar en vooral: weten hoe ze moeten communiceren. Ik denk dat dit wel het belangrijkste thema van het boek is. Als je een relatie wil laten werken, dan moet je kunnen praten met elkaar en moet je elkaar respecteren. Het helpt natuurlijk wel dat zowel Josh als Eden iets traumatisch meegemaakt hebben, maar toch wens ik iedereen een Josh toe. Hoe hij zichzelf wegcijfert en telkens weer tonnenvol begrip kan opbrengen als Eden het moeilijk heeft. Chapeau.

En dat Eden het moeilijk blijft hebben is meteen ook de tweede sterkte van dit boek. Het zou heel onrealistisch zijn om in de nasleep van een verkrachting en in de aanloop naar een proces alle zorgen opzij te kunnen zetten. Dit boek gaat in de eerste plaats over de manier waarop seksueel misbruik en trauma een invloed hebben op de relatie. Het herstel kan pas beginnen als het probleem benoemd is. En ondanks alle goede bedoelingen blijft het een loodzware opgave.

Daarnaast hangt de hoorzitting als een zwaard van Damocles in de lucht. Eden mag geen contact hebben met de andere slachtoffers, ze vreest de vragen van de verdediging en vertelt op de campus niemand over haar verleden. Door haar verleden geheim te houden voor haar vrienden, legt ze een loden last op haar eigen schouders, want haar reacties zijn niet altijd begrijpelijk voor wie haar achtergrond niet kent. In de rechtzaal moet ze haar uiterste best doen om haar mannetje te staan.

Toch biedt dit boek meer ademruimte dan zijn voorganger. Amber Smith weet de vinger op de zere plek te leggen, maar tegelijk biedt ze ook pleisters aan. De rauwe realiteit van het eerste boek maakt plaats voor een hoopvol verlangen naar een goede afloop. Er zitten meer positieve vibes in het boek. En dat is een verademing.

Fijn ook dat het verhaal vanuit zowel het perspectief van Eden als Josh verteld wordt. Daardoor komt Josh en zijn achtergrond ook meer uit de verf.

Hoewel ik The way I used to be niet meer kan ‘ontlezen’, denk ik wel dat je dit boek los van het eerste boek kan lezen. Dat zou ik vooral aanraden aan jongeren die het thema van het seksueel misbruik te heftig vinden.

Hoewel in dit boek de focus meer op de romantiek ligt, blijft het een heel realistisch verhaal. Knap hoe Amber Smith zo’n breekbaar thema zo invoelbaar weet neer te pennen.

The way I am now | Amber Smith | Blossom Books (2025) | 416 pp. | Vert. uit het Engels door Merel Leene

Met dank aan de uitgeverij voor het recensie-exemplaar.