Ik hou van de zee. Heb stiekem de hoop er ooit misschien een klein huisje te kopen om weekends en vakanties in door te brengen. Te schrijven misschien ook. Maar zover is het nog niet. Ondertussen moet ik het doen met boeken over de zee. Geschenk van de zee van Julia Kelly is zo’n parel.
Het verhaal
Na een verwoestende storm komt Joseph het dorpje Skerry binnengewandeld met een kind in zijn armen. Dorothy verstijft. De jongen lijkt sprekend op de zoon die ze zelf aan de zee verloor. Ze krijgt de zorg over het aangespoelde kind toegewezen. In het begin verloopt dit stroef. Naarmate de dagen vorderen, gaat ze zich echter steeds meer aan het kind hechten en slaagt ze erin het verleden een plaats te geven.
Toen en nu
Je krijgt het verhaal – zowel dat uit het heden als het verleden – vanuit verschillende perspectieven te lezen. Hoe de stugge Dorothy in het vissersdorpje aankomt en als schooljuf aan de slag gaat. Hoe ze stilaan haar hart opent voor een knappe visser, maar hoe ze zichzelf die kans op geluk ontzegt, gebonden door conventies en goed fatsoen. Hoe ze uiteindelijk het verschrikkelijkste meemaakt wat een moeder kan overkomen, maar ook hoe ze dankzij alles standhoudt en telkens opnieuw opkrabbelt. Het boek gaat je meer in de kleren zitten dan de gure wind die het dorp in zijn greep houdt.
Sfeer
Het vissersdorp heeft alles wat je van zo’n kleine gemeenschap mag verwachten: een roddelende breiclub, een winkelier die alles in de gaten houdt, een taverne waar iedereen over de tong gaat en de nodige rivaliteit. Ook de typische terughoudendheid tegenover nieuwkomers is nooit veraf. De stadse Dorothy heeft het moeilijk om in deze omgeving te aarden. Niet alleen de sfeer weet Kelly goed neer te zetten, alle personages zijn ook bijzonder diep uitgewerkt.
Het boek raakte me diep. Ik werd helemaal het dorp ingezogen, wou zo graag dat alles goed zou komen, voelde de onderhuidse spanning en kon het boek daarom maar moeilijk wegleggen. De ontknoping voelde als de kers op de taart. Het scheelde niet veel of ik legde het boek letterlijk met een zucht weg. Je kent het wel: zo’n intens diepe zucht als je ergens heel diep ingezeten hebt en er echt van genoot (oké, dit klinkt misschien erotischer dan ik het bedoel, maar je snapt het wel 😉).
Geschenk van de zee | Julia Kelly | Uitg. Ambo/Anthos (2026) | 376 pp. | Vert. uit het Engels door Els Franci-Ekeler
Met dank aan de uitgeverij voor het recensie-exemplaar.
Geef een reactie