Boekenwinkels, bibliotheken en nu ook boekbinders. Elk beroep dat ook maar iets met boeken te maken heeft verschijnt tegenwoordig in een verhaal. Die boekbinder sprak wel tot mijn verbeelding en daarom verloor ik mezelf in Het geheim van de boekbinder van A.D. Bell.
De setting was meteen een schot in de roos: Oxford 1901. Lilian Delaney, dochter van een boekverkoper, is in de leer bij een boekbinder. Ze droomt ervan ooit zelfstandig aan de slag te kunnen, maar voor een vrouw is dat in die tijd niet evident. Als ze op een dag een mysterieus bericht vindt in een half verkoold boek, start een zoektocht naar een verhaal dat vijftig jaar oud is. Een zoektocht ook naar meer boeken die geheimen verbergen. Een gevaarlijke zoektocht, want Lilian blijkt niet de enige te zijn die de exemplaren in handen wil krijgen.
Het historische Oxford dus. In een tijd waar reizen nog grotendeels per koets gebeurde, waar het niet gewenst was dat een vrouw alleen op pad ging en waar je voor een treinreis uren zoet was, is het niet evident om een speurtocht te ondernemen. Toch weet Lilian smoesjes te verzinnen, de juiste mensen voor haar karretje te spannen en deftig haar mannetje te staan om steeds dieper in het geheim te duiken dat ze ontdekt. Hoe meer haar zoektocht vordert, hoe hoger de spanning opgebouwd wordt. Daarbij schuwt de auteur geen knokpartijen – ook niet tegen vrouwen.
Waar Lilian in het begin nog als een schuchter, onderdanig meisje overkomt, ontpopt ze zich uiteindelijk tot een vrijgevochten vrouw. Het is niet moeilijk je te verplaatsen in de tijdsgeest en de dilemma’s waar Lilian mee te maken heeft. Ze schrikt er niet voor terug haar charmes in de strijd te gooien, maar kampt terzelfdertijd met angsten en twijfels. Dat maakt haar menselijk. Bovendien verweeft Bell een vleugje romantiek in het verhaal, zonder dat het zoetsappig wordt.
Misschien zijn die contrasten wel de sterkte van het verhaal: de onzekerheid van Lilian tegenover haar vasthoudendheid, de harde mannenwereld tegenover het hart van de mannen die het wel goed met haar voor hebben, de extravagante boekencollectie van de rijken tegenover de strijd van een kleine boekhandelaar om het hoofd boven water te houden. En zo kan ik nog wel even doorgaan.
Bovendien ademt elke pagina van dit verhaal liefde voor het boekenvak. De manier waarop het boekbinden beschreven wordt, doet een grote kennis vermoeden. De ‘kunst’ van het verhandelen en verzamelen van zeldzame boeken vormt een rode draad doorheen het verhaal. Het verheerlijken van grote schrijvers en het neerkijken om minder bekende werken is iets wat in weinig boeken over boeken aan bod komt. En dan is er natuurlijk nog de kracht van verhalen.
Naast deze ode aan het boekenvak is dit gewoon ook een heel spannend verhaal. Dat zou je in de eerste hoofdstukken nog niet meteen vermoeden. Bell neemt de tijd om de personages en de setting vorm te geven. Pas wanneer het verbrande boek én de man met de bolhoed in beeld komen, schakelen we een versnelling hoger. De auteur gunt ons af en toe een adempauze, maar die worden steeds korter. Op het einde is de idylle helemaal zoek en tonen alle personages hun ware gelaat.
Het geheim van de boekbinder is een fijne mix van genres: historisch, mysterieus, met af en toe een vleugje feelgood en een flinke portie spanning. Een feest voor wie van verhalen en hun geschiedenis houdt.
Het geheim van de boekbinder | A.D. Bell | Uitg. Luitingh-Sijthoff (2026) | 413 pp. | Vert. uit het Engels door Hanneke van Soest
Met dank aan de uitgeverij voor het recensie-exemplaar.
Geef een reactie