Normaal gezien wil ik minstens drie boeken uit een serie gelezen hebben voor ik een hoofdpersonage als boekenbekende aanvoel. Olivia Leroy heeft mij echter een heel weekend in de ban gehouden, dus ik heb wel het gevoel dat we elkaar ondertussen goed genoeg kennen.
Over de auteur
Ik denk dat ik het goed met Sofie Delporte zou kunnen vinden. Ze studeerde geschiedenis en werkt als bibliothecaris. Ze scherpte haar pen bij het Gentse Schrijverscollectief door het schrijven van korte verhalen. Een lezing door Alain Remue, hoofd van de Belgisch Cel Vermiste Personen, bleef zo in haar kleren zitten dat ze uiteindelijk aan haar eerste misdaadroman begon te schrijven. Vijf jaar later lag haar thrillerdebuut – Ik kan je redden – in de rekken. Het onderwerp blijft haar fascineren. Haar debuut kreeg niet alleen een vervolg. In haar laatste boek – Niets gaat voorbij – bundelt ze tien verhalen over vermiste personen. Niet vanuit het perspectief van de Cel, maar het verhaal van de mensen die verdwenen.
Olivia Leroy
Het minste wat je over Olivia Leroy kan zeggen is dat ze een kleurrijk personage is. Eerlijk? Ik vond haar in het begin niet echt sympathiek. Haar zelfbeeld is niet zo positief en daarom is ze heel defensief tegenover andere mensen. Koetjes en kalfjes interesseren haar niet en ze is totaal geen teamspeler. Dat laatste krijgt ze dan ook vaak te horen van haar overste, die samenwerking binnen het team juist heel belangrijk vindt.
Maar ze is een pittbull, die zich vastbijt in elke zaak die ze toegewezen krijgt. Want hoewel ze met haar collega’s niet hoog oploopt, wil ze wel gerechtigheid voor de slachtoffers en hun familie.
Haar eigen familie is al even kleurrijk als zijzelf. Met haar moeder heeft ze een moeilijke relatie. Maar eerlijk? Ze heeft ook een moeilijke moeder. Met haar broer heeft ze wel een goede band. Haar vader verdween uit haar leven toen ze nog een kind was. Al heb ik het gevoel dat hij nog wel eens in een van de volgende boeken terug zou kunnen opduiken.
Wat de boeken origineel maakt, is dat ze zich overal in België kunnen afspelen. De Cel Vermiste Personen opereert overal, dus een zaak kan Olivia even goed naar de kust als naar de Ardennen brengen. Het is verfrissend om eens geen geschreven plattegrond van een of andere stad te lezen.
Hoewel Olivia geen dame is met wie ik meteen vriendschap zou sluiten, is ze wel een goed uitgewerkt personage. Dat geldt trouwens voor alle personages die belangrijk zijn voor het verhaal. Ik denk dat dit ook de hoofdreden is waarom ik de boeken in één weekend uitgelezen heb. Maar met personages alleen kom je er natuurlijk niet. Ook de plot zit elke keer verrassend in elkaar en Delporte wist me telkens weer op het verkeerde been te zetten.
De boeken
Dat brengt me bij de twee boeken die tot nu toe in de reeks verschenen zijn.
In Ik kan je redden maak je voor het eerst kennis met Olivia. Ze wordt naar Lampernisse, een dorp in de polders, geroepen om er te helpen bij de identificatie van een dode vrouw. Een eerste onderzoekspiste bij transmigranten komt op losse schroeven te staan als er een tweede lijk ontdekt wordt. Hoewel de plaatselijke politie om hulp staat te springen, kan Olivia de zaken niet loslaten. In dit eerste boek leert ze ook haar nieuwe collega’s kennen (al heeft ze snel haar oordeel klaar en neemt ze niet echt veel moeite om hen echt te leren kennen). Als lezer leer je haar achtergrond en haar familie kennen en de weinige mensen die er echt toe doen in haar leven.
Zwijgen is bitter situeert zich in een heel andere setting. In de buurt van het Kluisbos verdwijnen een man en een jongetje. Olivia geraakt er steeds meer van overtuigd dat de reden voor de verdwijning in het verleden te vinden is. Hoe meer ze gaat graven, hoe meer geheimen ze blootlegt. De verdwijning brengt ook herinneringen naar boven over het vertrek van haar eigen vader. Persoonlijk vond ik dit boek nog beter dan het eerste. De plot staat nog strakker en naast Olivia krijgen ook haar collega’s steeds meer body. Delporte opent poortjes naar eventuele volgende verhaallijnen en daar hou ik van. Ik hoop dat haar notitieboekjes nog vol verhaalideeën staan, want ik wil heel graag nog veel meer over Olivia Leroy lezen. En uiteraard vul ik onderstaande lijst dan verder aan.
De boeken over Olivia Leroy op volgorde:
- Ik kan je redden (2023)
- Zwijgen is bitter (2024)
- Geloof ze niet (2026)
Geef een reactie