We gingen twee dagen naar Zeeland. Huurden fietsen. Paniek toen er geen elektrische meer op voorraad bleken te zijn. De wind werkte tegen, maar de benen wilden mee. En de zee? Die zorgde zoals altijd voor inspiratie.
Zeeland
We fietsen langs een oneindige Oosterschelde.
Het water neemt me mee naar lang geleden.
Toen we nog trapten zonder batterij.
Toen onze dromen groot
en onze schulden groter waren.
Toen haasten de norm was
en we niet zagen
dat vertragen
ook vooruitgaan is.
Toen we nog geloofden dat alles kon
en elk einde achter de einder lag.
Tot dat niet meer zo was.
We halve wezen werden,
de meisjes uitvlogen
en ons lichaam
ons begon te bedriegen.
Maar vandaag niet.
Vandaag rijden we zonder batterij
tegen de wind in,
met volle goesting
en het vizier op
een hoopvolle horizon.
Geef een reactie