Hoewel ik ondertussen zowat elk genre verslind, ben ik van nature een thrillerlezer. Hoewel. Als ik terugdenk aan mijn jeugd, dan herinner ik me toch vooral historische (denk: Thea Beckman) en ‘gevoelige’ (denk: de dunne boekjes van Lemniscaat en de oranje van uitgeverij Lannoo) boeken. Misschien waren er toen nog niet zoveel echte jeugdthrillers. Daar is de laatste jaren gelukkig verandering in gekomen. Een van de sterkste YA-thrillers die ik het afgelopen jaar las, was Niet mijn naam van Megan Lally.
Het verhaal
Een zeventienjarig meisje wordt gevonden langs de kant van de weg. Ze is er zowel fysiek als mentaal slecht aan toe. Ze weet niet wat er gebeurd is en herinnert zich zelfs haar naam niet meer. Terwijl agent Bowman er alles aan doet om te achterhalen wie ze is en waar ze vandaan komt, stormt een man het politiebureau binnen. Hij herkent in het meisje zijn dochter Mary. Omdat hij de goede papieren kan voorleggen, stemt agent Bowman er uiteindelijk mee in om haar met de man mee te laten gaan.
Aan de andere kant van het land is Drew hopeloos op zoek naar zijn vriendin Lola. Die is al maanden vermist en omdat hij de laatste is die haar gesproken heeft, wordt hij als hoofdverdachte aangemerkt. Veel hulp moet hij niet verwachten, maar uiteindelijk komt die toch, uit een verrassende hoek.
Vol verrassingen
Wie een beetje ervaring heeft als thrillerlezer ziet nu waarschijnlijk de hele ontknoping al voor zich. Dat gevoel had ik eerst ook. Ik kan je verzekeren: je wordt meer dan eens verrast. Niet alleen door de bijdehandse ‘Mary’, maar ook door haar vader, door Drew en door andere personages die al dan niet een grote rol spelen.
Beeldend
Wat van dit boek zo’n pageturner maakt is niet in de eerste plaats een sterke uitwerking van de personages, maar wel de filmische manier waarop Megan Lally schrijft. Het kost weinig moeite om helemaal in de omgeving op te gaan of mee te voelen met de radeloosheid van Drew en de argwaan van het meisje.
Puzzelen
Bovenal is dit een heel spannend boek. Je wordt erin meegezogen en hoewel je dus al denkt te weten hoe het zit, wil je toch zo snel mogelijk alle puzzelstukjes gelegd hebben. Wat dat er gepuzzeld wordt, daar mag je zeker van zijn. Lally heeft haar plot heel goed uitgedacht, verandert precies op het goede moment van perspectief en legt zijpaden die uiteindelijk toch allemaal mooi samenkomen.
Politie niet betreden
Dit boek is er eentje uit de reeks ‘Politie niet betreden’. Doorgaans mikken die op jongeren vanaf een jaar of dertien. Dit boek zou ik eerder aan iets oudere lezers aanbevelen. De personages zijn minstens zeventien en de schrijfstijl en inhoud vormen een goede overgang naar thrillers voor volwassenen. Misschien is vijftien wel een goede richtlijn voor deze thriller. Het doet me een beetje aan de boeken van Holly Jackson (Moordgids voor lieve meisjes) denken en die zijn ook voor iets oudere tieners geschreven.
Ondertussen verscheen van Megan Lally ook Nergens meer veilig in het Nederlands. Die wil ik graag dit jaar nog aan mijn gelezen boeken toevoegen. Ik laat jullie zeker weten of ik het even goed vond als dit boek. Deze is voor mij alvast een aanrader.
Niet mijn naam | Megan Lally | Uitg. De Fontein (2025) | 375 pp. | Vert. uit het Engels door Sandra C. Hessels | Voor lezers vanaf 14 à 15 jaar
Met dank aan de uitgeverij voor het recensie-exemplaar.
Geef een reactie