As
Novemberkou
Mist in mijn hoofd.
Een grasveld als het gebit
van een zesjarig kind.
Tussen het groen en de aarde
een scheefgezakte zerk,
veel te dure
bloemstukken
in alle tinten herfst.
Knuffel op een kindergraf.
Een statig mausoleum,
voor eeuwig betaald
om nooit
te worden vergeten.
Leeg.
Omgeploegde aarde.
Vers verdriet, nog niet
bedekt door koude
steen.
Zompige grond, glad
door de herfstbladeren.
Totaal ongeschikt voor
wandelstokken en rollators
en fijne hakken
op een feest-dag
Hier vind ik jou niet.
Hier voel ik jou niet.
Hier ben jij niet.
De warmte van thuis met jouw urne op de kast.


Laat een reactie achter bij Ann BusquartReactie annuleren