Ik zat met mijn dochter aan tafel, was net terug van een schrijfweek. ‘Zó wil ik kunnen schrijven’, zei ik. In mijn hand Wolf van Saša Stanišić. Ik schrijf niet in boeken, maar anders had ik waarschijnlijk op elke pagina wel iets gemarkeerd. Ik probeer onder woorden te brengen wat dit boek zo bijzonder maakt.
Eerst en vooral is er dus die schrijfstijl. Kemi’s moeder heeft hem ingeschreven voor een vakantiekamp in het bos. Kemi’s reactie: “Ik hou alleen van bomen als kast.” Van dit soort humor is het hele boek doorspekt. En dat is nodig ook, want de thema’s zijn niet van de poes.
Er is Kemi zelf, die ongelooflijk geen zin heeft in dit kamp en er alles aan doet om niet met de roedel mee te doen. Maar hij gaat er ook niet tegen in. Niet openlijk althans. Hij ziet hoe de groep met Jurg omgaat. Zelf heeft hij het wel voor die jongen. Hij zou de anderen willen aanmanen te zwijgen. Hij zou Jurg goede raad willen geven over wat hij wel of niet moet doen of zeggen. Hij zou eigenlijk zelf een beetje Jurg willen zijn. Maar hij doet en zegt niets.
En dan is er die wolf die ‘s nachts rond de hut sluipt, die hem uitdagend aankijkt en dreigt hem te verslinden. Een beeld dat als een rode draad door het boek loopt en zo sterk is dat je maar een half woord nodig hebt om het allemaal te begrijpen. Er is ook Ditmar het opperhert (of niet?) en er zijn altijd muggen. Redenen genoeg voor Kemi om dwars te liggen en zijn eigen zin te doen. Hij is niet altijd even sympathiek, maar je moet wel van hem houden. Lees dit boek, dan snap je meteen wat ik bedoel.
En dan zijn er die illustraties. Zwart, wit en geel. Meer kleuren heeft Regina Kehn niet nodig om je het verhaal in te trekken. Tekst en beeld passen perfect bij elkaar en vullen elkaar waar nodig zelfs aan.
En dan zijn er die heerlijke nevenpersonages als de kok en de turnjuf, die het verhaal van verschillende kanten laten zien. Ze oordelen niet en geven alleen goede raad die zo goed verpakt is dat je het niet eens doorhebt dat je hem cadeau krijgt.
En dan is er weer Kemi. Want man, ik kan over die jongen niet zwijgen. Of althans: niet over de vertelstem die Stanišić hem geeft. Het is bijna bevreemdend te lezen wat er in zijn hoofd omgaat. Ik zei het al. Ik zeg het nog een keer. Je moet dit boek lezen om te begrijpen wat ik bedoel. Geloof me: na vijf bladzijden snap je het al. En ben je een leerkracht? Laat je leerlingen dit boek dan ook lezen. En bespreek het achteraf.
Wolf | Saša Stanišić | Uitg. Luitingh-Sijthoff (2025) | 184 pp. | Vert. uit het Duits door Annemarie Vlaming | voor lezers vanaf 10 jaar
Met dank aan de uitgeverij voor het recensie-exemplaar.
Geef een reactie