Ik eindig mijn rondje Poe en Bradshaw graag met het zevende en laatste boek dat tot nu toe in de reeks verschenen is: De laatste gelofte.
Het boek begint met een schok die elke schaal van Richter tilt doet slaan. Zeker gezien de wierook die ik in mijn vorige blogs rondgestrooid heb. Gevolg: met open mond begin je aan de flashback die op die verbijsterende inleiding volgt.
We keren een paar weken terug. Een sluipschutter houdt het Verenigd Koninkrijk in zijn wurggreep. Zeventien slachtoffers maakte hij ondertussen al. Omdat nergens een verband te vinden is, worden Washington Poe en Tilly Bradshaw opgeroepen. Hun team wordt versterkt met leden uit verschillende hoeken van het Britse gezag. Dat alleen al zorgt voor het nodige vuurwerk. Het zorgt ook voor een al dan niet prettig weerzien met personages uit de vorige boeken.
Nog meer dan in de vorige boeken komt het vernuft van Tilly Bradshaw tot uiting. Zij is degene die er uiteindelijk achterkomt wat de verschillende moorden met elkaar verbindt. Voor mijn erwtenbrein is die uitleg misschien een tikkeltje vergezocht (of op zijn minst niet voor de hand liggend om er zomaar ineens op te komen), maar wie ben ik. Ik kan alleen maar mijn hoedje af doen voor iemand die deze ingewikkelde materie kan bedenken én ook nog eens op een begrijpelijke manier aan de lezer kan overbrengen.
Van alle boeken uit de reeks is dit misschien wel het boek met de meest ingenieuze plot. Was ik bij De genadestoel al van mijn sokken geblazen, bij dit boek doet Craven dat nog eens vlotjes over. Alleen volgt hier na de onthutsende ontknoping een stukje duiding over hoe het nu allemaal gelopen is. Was dat nodig? Naar mijn inzien niet allemaal. Je moet je lezer nooit onderschatten als schrijver. Wat niet wegneemt dat een deel van die extra informatie net wel weer een extra portie spanning met zich meebracht.
De schok die je aan het begin van het verhaal te verduren krijgt, blijft het hele boek door als een zwaard van Damocles door je hoofd spoken. In combinatie met de moorden die elkaar in snel tempo opvolgen en de bekende dynamiek tussen de verschillende personages doet dit je door het boek vliegen. De korte hoofdstukken doen daar nog een schepje bovenop.
Voor de rest heb ik zoals altijd genoten van de scherpe dialogen, de droge humor en de hartverwarmende vriendschap tussen de personages. Ik had het eigenlijk op voorhand moeten weten, maar liet me toch weer verrassen door mijn klok die ver na middernacht aangaf toen ik het boek uiteindelijk dichtsloeg.
De laatste gelofte | M.W. Craven | Uitg. Luitingh-Sijthoff (2025) | 395 pp. | Vert. uit het Engels door Fons Oltheten
Met dank aan de uitgeverij voor het recensie-exemplaar.
Geef een reactie