Dat ik fan ben van speurdersduo Washington Poe en Tilly Bradshaw is ondertussen waarschijnlijk wel duidelijk. Maar nu heb ik ook een lievelingsboek binnen de serie. M.W. Craven blaast mij elke keer weer van mijn sokken. Dit boek kon ik onmogelijk wegleggen voor ik de laatste bladzijde omgeslagen had.
Het verhaal
Het boek is eigenlijk een verhaal in een verhaal. Poe vertelt het aan zijn therapeut. Hij heeft iets meegemaakt dat er zo hard ingehakt heeft dat hij bij dokter Lang te rade gaat. Geloof me: tijdens het lezen van het boek hakte het er bij mij ook in 😉. En alsof de gebeurtenissen op zich nog niet eng genoeg waren, trakteert Craven je ook nog eens op een serieuze mindfuck op het einde.
Het begint allemaal met een gestenigde man wiens lichaam vol religieuze codes getatoeëerd is. Zelfs Tilly slaagt er niet in die te kraken. Al snel blijkt dat de zaak een link heeft met een gruwelijk incident dat vijftien jaar eerder plaatsvond. Een meisje van vijftien slachtte toen haar hele familie af. Het onderzoek brengt Poe en Bradshaw bij een religieuze gemeenschap die de gelederen gesloten houdt.
Hoe meer boeken Craven schrijft, hoe gruwelijker ze worden. In dit verhaal gaat hij helemaal los met lugubere moorden, kindermishandeling en foltering. Niet voor gevoelige zielen dus. Het vreselijkste is nog wel dat ik me goed kan voorstellen dat hij praktijken beschrijft die in de realiteit ook zouden kunnen voorkomen.
Oude en nieuwe personages
In dit zesde deel van de reeks worden Poe en Bradshaw gedwongen om Linus onder hun hoede te nemen. Wat zijn rol precies is, blijft lang in het duister en Poe is dan ook allesbehalve opgezet met de inmenging. Het levert wel hilarische situaties op als Poe er alles om doet om de indringer het leven zuur te maken. Ook de interactie tussen de personages zorgt zoals gewoonlijk voor het nodige vuurwerk.
Naast nieuwkomer Poe zijn er ook personages uit vorige boeken die opnieuw hun opwachting maken. Dat vind ik leuk aan de serie: je hebt een vaste kern, maar daarnaast ligt er vaak wel ergens een link met een vorig boek. Al is het maar in de vorm van een terugkerend personage.
Oude ingrediënten in een nieuw recept
In De genadestoel vind je alle ingrediënten terug die je van de reeks mag verwachten: humor die de gruwelijke spanning draaglijk maakt, een dwarse Washington Poe en een ontwapenende Tilly Bradshaw. De relatie tussen de vaste personages wordt nog verder uitgediept. Alleen de manier waarop het verhaal verteld wordt is vernieuwend. Door de afwisseling tussen wat er gebeurd is en wat Poe op dit moment aan dokter Lang vertelt, krijg je als lezer af en toe eens tijd om adem te halen. Het zorgt er op de een of andere manier voor dat je dieper het verhaal ingetrokken wordt.
Ik weet niet of het aan deze vertelstijl lag, aan de gruwelijke inhoud of aan de verrassingen die Craven op het einde voor zijn lezers in petto heeft, maar voor mij is dit voorlopig mijn favoriete boek van deze topauteur.
De genadestoel | M.W. Craven | Uitg. Luitingh-Sijthoff (2024) | 480 pp. | Vert. uit het Engels door Fons Oltheten
Met dank aan de uitgeverij voor het recensie-exemplaar.
Geef een reactie