We waren op reis in Porto. Zaten op de bus. Naast ons was een jong meisje een boek aan het lezen. Een halve blik vertelde me dat dit het lang verwachte Onyx Storm van Rebecca Yarros was. Zo had ik naar het boek uitgekeken dat ik het herkende nog voor ik het zelf in mijn handen gehouden had. Na de climax waarmee Een ijzeren vlam eindigde, was ik beducht op ingrijpende veranderingen in de reeks. En dat is op verschillende vlakken waarheid geworden.
Ik ben fan van de serie en ze weet mij nog altijd uren leesplezier te bezorgen. Elke prachtige uitgave staat ook geweldig goed in mijn kast 😉. Hoewel ik het laatste boek ook weer op een paar dagen verslonden heb, was ik iets minder enthousiast dan bij zijn voorgangers. Ik probeer er de vinger op te leggen hoe dat komt.
Chaos
Eerst en vooral het verhaal zelf. Eerlijk gezegd heb ik geploeterd om er weer in te komen. Het voelde een beetje als een duw krijgen en het zwembad ingekegeld worden. Ik ging meteen kopje onder en wist niet meer wat onder of boven was. Het verhaal gaat verder waar het vorige eindigde (wat natuurlijk logisch is), maar zonder ook maar enige reminder over hoe alles nu ook alweer in elkaar zat. Yarros heeft in de loop van de reeks al een hele collectie personages verzameld en ik zag op de duur door het bos de bomen niet meer. Chaos dus. Dat was het eerste gevoel toen ik aan het boek begon.
Te veel
Eens de trein goed vertrokken was, haalde hij voor mij niet meteen de vaart van een hogesnelheidstrein. Spanning en actie lieten soms op zich wachten. Misschien ligt het aan mij, maar het was me ook niet altijd duidelijk wat nu eigenlijk de bedoeling was. Oké, Violet en haar vrienden zijn op zoek naar bondgenoten én daarnaast heeft Violet ook nog een verborgen missie: ze hoopt Xaden te kunnen genezen. Vijanden die in Een ijzeren vlam geïntroduceerd werden, maken nu ook weer hun opwachting. Yarros slaagt er echter niet helemaal in om de verhaallijnen vlot in elkaar te passen. Ik voelde niet waar ze naartoe wou met het politieke gekonkel. Plaatsen, personages en intriges vliegen je om de oren, maar het overzicht verdwijnt. Het is gewoon te veel. En hoewel er dus heel veel gebeurt, blijft de spanningsboog niet altijd even strak gespannen.
Een volwassen relatie
Nu we het toch over spanning hebben: Violet en Xaden zetten hun spel van afstoten en aantrekken verder, maar op een nieuw niveau. De ruzies zijn nog even heftig, de stomende seks moet wegens omstandigheden grotendeels achterwege blijven. Daardoor is er meer ruimte voor verdere uitdieping van de rest van hun relatie. Die lijkt volwassenen te worden. In die zin blijven de hoofdpersonages groeien. Omdat er zoveel andere personages zijn, is het niet evident om die ook allemaal diepgaand uit te werken. Yarros licht er een paar uit die het boek dragen. De rest flitst voorbij, maar heb ik niet allemaal opgeslagen.
Humor
Wie me wel weer voor zich konden winnen, waren de draken. Behalve het feit dat je ze als echte personages ervaart, zorgen ze met hun fratsen en droge opmerkingen ook voor de nodige humor. Die maken dat het verhaal nooit te zwaar wordt om te lezen.
Het komt goed
Hoewel de spanning niet overal even hoog was en het begin van het boek erg chaotisch overkomt, maken de laatste hoofdstukken veel goed. Dan kom je echt weer in de sfeer en actie van de vorige boeken terecht en is het nagelbijtend verder lezen. En net zoals in de vorige boeken eindigt ook Onyx storm op een enorme cliffhanger. Toch maar uitkijken naar deel vier dus. Al moeten we nog even geduld hebben: Rebecca Yarros kondigde aan dat we dit niet voor 2027 moeten verwachten.
Door duisternis gesmeed (Onyx storm) | Rebecca Yarros | Uitg. Z&K (2025) | 686 pp. | Vert. uit het Engels door Mandy van Oirschot, Kyra Ivens en Marjolein Huiberts
Met dank aan de uitgeverij voor het recensie-exemplaar.
Geef een reactie