Twee dagen. Langer heeft het niet geduurd om de nieuwe Nicci French uit te lezen. Hoe ze het doen, weet ik niet. Feit is dat je ook nu weer door het boek vliegt. Tyler Green komt nooit meer vrij is het derde deel in de serie rond rechercheur Maud O’Connor. Het eerste deel trouwens waarin ze eigenlijk echt een prominente rol krijgt.
Het boek start met een bijzondere reünie. Na bijna dertig jaar in de gevangenis roept Tyler Green al zijn vrienden van toen bijeen. Toen, dat is het weekendje onder vrienden waarin hij zogezegd iemand van de groep vermoordde. Hij heeft het niet gedaan. Zegt hij. Maar dan gebeurt er tijdens de reünie iets waardoor hij opnieuw in de cel belandt. De enige die hem het voordeel van de twijfel geeft is – je raadt het al – Maud O’Connor.
In de eerste hoofdstukken leer je alle personages kennen die ertoe doen. Allemaal waren ze aanwezig tijdens dat noodlottige weekend en allemaal dragen ze er nog steeds de sporen van. Je wil als lezer meteen geloven dat Tyler Green dertig jaar onschuldig in de gevangenis gezeten heeft. Hij ziet er gewoon geen doorgewinterde moordenaar uit. Maar dat geldt evengoed voor de rest, dus wie is dan wel de dader? Waar het in het eerste deel van het boek vooral over gaat (en wat eigenlijk de rode draad doorheen het hele verhaal is), is dat iedereen er toen voor gekozen heeft om zijn hachtje te redden met de hoop op een goed leven, maar dat uiteindelijk niemand het leven leidt waar hij of zij dertig jaar geleden van droomde. Stuk voor stuk gedragen ze zich behoorlijk decadent en Tyler is nog degene die het meeste alles op een rijtje lijkt te hebben. Maar dan wordt hij dus opnieuw opgesloten.
Net als in de vorige delen heeft zich al een heel verhaal ontsponnen eer Maud op de proppen komt. Alleen krijgt ze nu veel meer aandacht dan in Heeft iemand Charlotte Salter gezien en Stemmen in het duister. Ze blijft een beetje vlak. Na drie delen zie ik haar nog altijd niet als een ‘boekenbekende’. Die afstand weerhoudt je er echter niet van om deftig mee te speuren. Het boek gaf me een beetje Agatha Christie vibes. Tien mensen in een landhuis. Eén moordenaar. Het lijkt Cluedo wel. Alleen ken je het moordwapen en de locatie al. Het is dus zoeken naar een moordenaar en een motief. Alleen heeft iedereen wel een motief en we weten ondertussen allemaal dat iedereen zich tot een moordenaar kan ontpoppen. Dat maakt de hallucinante beschrijving van het etentje wel duidelijk.
Zoals ik al zei, vlieg je weer door het boek. Zijn het de korte hoofdstukken? De vlotte dialogen? De eenvoudige schrijfstijl? Wat het ook is, keer op keer slaagt het duo erin om je meteen het verhaal in te zuigen. Voor je het weet, zit je tweehonderd pagina’s ver en tegen dan is het kalf verdronken. Dan wil je alleen nog maar weten hoe de vork in de steel zit. Want de ideeën hebben zich in je hoofd al gevormd, maar het zou geen goede thriller zijn als je niet toch nog verrast werd op het einde. En dan is er nog die Tyler Green. Wat had ik een medelijden met die jongen, met die man.
In onze thrillerclub gaan wij telkens op zoek naar thrillers die net dat tikkeltje meer zijn dan alleen maar een spannend verhaal. Boeken die je doen nadenken. Over schuld en onschuld bijvoorbeeld. Over kiezen voor je eigenbelang en dat boven de vrijheid van iemand anders stellen. Over ervoor kiezen om zelfs na bijna dertig jaar tussen criminelen je waardigheid te behouden. Over de kans krijgen om iets van je leven te maken en die kans al dan niet grijpen. Of over hoe het leven je telkens weer verrast. En als een schrijversduo als Nicci French daarbij nog een duit in het zakje kan doen, dan draag ik hen graag voor als kandidaten voor het komende leesjaar.
Tyler Green komt nooit meer vrij | Nicci French | Uitg. Ambo|Anthos (2025) | 438 pp. | Vert. uit het Engels door Jan de Nijs
Met dank aan de uitgeverij voor het recensie-exemplaar.
Geef een reactie