Bij het thema ‘tijd’ dacht ik eerst spontaan aan vroeger, nu en later. Geschiedenis en toekomst dus. Mensen die iets ergs meemaken gaan soms plots helemaal anders naar tijd kijken, als in ‘voor’ en ‘na’. Dat is precies wat de zestienjarige Elk en Mab ervaren in het nieuwste boek van Jenny Valentine: Wij, ervoor en erna.
Na een tragisch ongeval bevinden Elk en Mab zich in een soort schemerzone tussen leven en dood. De twee zijn al vriendinnen sinds Mab elk ‘redde’ uit een doolhof en ze elkaar daarna op school terug tegenkwamen. Elk is degene die het verhaal vertelt. Ze sleept de geest van haar vriendin overal mee naartoe en in dialogen en flashbacks leert de lezer de geschiedenis van de twee kennen. . Het contrast tussen de extraverte, recht-toe-recht-aan Mab en Elk, die liever de kat uit de boom kijkt en dan nog liefst vanuit de schaduw, had niet groter kunnen zijn. Toch vullen ze elkaar perfect aan. Tot dat tragische moment dus dat alles verandert.
“Dat is verdriet. Liefde die nergens heen kan.”
In een poëtische stijl vertelt Valentine een verhaal met een magisch randje. Het thema is zwaar, want een van de twee heeft het ongeval niet overleefd. Door de manier waarop de auteur de personages neerzet sluipt er gelukkig genoeg humor het verhaal binnen om alles behapbaar te houden. En het verhaal is sowieso hartverwarmend. Daar hebben de schattigheid van kleine Knox en het grote-broer-knuffelgehalte van France een groot aandeel in. Samen met Elk en Mab dragen de broers elk op hun manier het verhaal.
Hoewel ik bij de vertaling helaas een paar keer de wenkbrauwen fronste (ik bedoel maar: ‘dat ze helemaal niet sorry was’ is wel héél letterlijk vertaald), staat het boek bol van de originele beeldspraak waar ik blij van word. Een klein voorbeeldje om mijn gelijk te bewijzen lees je als het huis van Mab beschreven wordt:
“Door de openingen tussen de bladeren zag ik felgekleurde onderdelen van niet bij elkaar passende stoelen in roddelgroepjes bij elkaar […] Een treurwilg die eruit zag alsof hij echt stond te huilen.”
Het verhaal op zich kan soms – en zeker in het begin – nogal bevreemdend overkomen. Valentine valt meteen met de deur in huis en de context komt later pas. Dat zorgt ervoor dat je meteen het verhaal ingezogen wordt en de korte hoofdstukken stuwen je verder. Resultaat: voor je het weet heb je het boek uit en geloof me: het zou kunnen dat je letterlijk met je ogen gaat knipperen als het zover is.
Wij, ervoor en erna is een boek dat je moet lezen om te snappen waarom iedereen vindt dat je ’t zo moeten lezen. Dat klinkt heel vaag, maar je snapt het wel als je zelf de laatste bladzijde omslaat. Meer verklappen zou de pret alleen maar bederven, dus ik laat het jullie helemaal zelf ontdekken. Laat achteraf zeker weten of ik gelijk had 😊.
Wij, ervoor en erna | Jenny Valentine | Uitg. Luitingh-Sijthoff (2024) | 189 pp. | Vert. uit het Engels door Jenny de Jonge
Met dank aan de uitgeverij voor het recensie-exemplaar.
Geef een reactie