HRC-tip 9: lees een sloom boek*
Zeshonderdnegenentwintig kilometer
Is een meedogenloos monster
Waaraan niemand kan ontsnappen
Jij niet
Ik niet
Niemand niet
Het is de afstand die het hoofdpersonage in Twintig keer Dee aflegt om in Berlijn zijn geliefde te bezoeken. Of zijn ze dat niet meer: geliefden? Het bericht dat hij haar die ochtend stuurde, blijft onbeantwoord. De twijfel groeit. Zijn plan is nochtans waterdicht.
In eenendertig hoofdstukken dendert de trein richting Berlijn. Met de laptop op schoot schrijft het hoofdpersonage zijn gedachten van zich af. Die stream of consciousness resulteert in vrije verzen die heden en verleden met elkaar verbinden en de toekomst angstvallig tegemoet zien. De cadans van de trein is in de verzen te voelen. Hoop en vrees wisselen elkaar af zoals steden en weilanden voorbij het raam. En door dat alles heen: flarden van David Bowie.
Twintig keer Dee is een bijzonder boek. Je moet het meerdere keren lezen om het helemaal door te laten dringen. Er zijn de woorden, maar er is ook het ritme. Het verhaal dat mondjesmaat het hele plaatje onthult, zoals een analoge foto die langzaam tevoorschijn komt in een donkere kamer.
Twintig keer Dee | Oliver Reps | Uitg. De Harmonie (2024) | 132 p. | met foto’s genomen door Anne Reinke
Met dank aan de uitgeverij voor het recensie-exemplaar.
*Om misverstanden te vermijden wil ik duidelijk stellen dat deze tip niet als negatief gelezen mag worden. Het boek vraagt om traag gelezen te worden, om alles goed in je op te nemen. In dat opzicht past het perfect binnen deze categorie.
Geef een reactie