HRC-tip 3: lees een pittig boek
Twee uur. Zo lang duurt het ongeveer om van Staden naar Leuven te rijden. Dat kwam mij perfect uit, want ik had Chris Carter in mijn oren: Een voor een.
Het begon allemaal tijdens Boektopia van vorig jaar. Ik hoorde er voor het eerst van de Libelle Leesclub. Met een paar muisklikken werd ik lid. Daarna verdween die club eigenlijk een beetje uit mijn gedachten, tot ik plots een mailtje kreeg dat mij een boek toegestuurd zou worden. Dat was dus Een voor een van Chris Carter. Ik had nog niets van hem gelezen. Achteraf gezien weet ik echt niet waarom.
Ik maak kennis met rechercheur Robert Hunter terwijl hij een verontrustend telefoontje ontvangt. De beller leidt hem naar een specifieke website en begint een ziek spelletje met Hunter. Die moet beslissen hoe het slachtoffer van deze verknipte geest aan zijn einde zal komen. Het spektakel loopt gruwelijk af en is de start van een reeks misdaden die elke verbeelding ver te boven gaan.
Dit boek is het vijfde deel in een reeks, maar ik had er geen enkele moeite mee om de personages te leren kennen. Ik was meteen in de ban van het analytische vermogen van Hunter en de gevoelige kant van zijn partner Carlos Garcia. Hoewel Carter geen tijd verspilt om hen diepgaand te tekenen – daarvoor eisen de gruwelijke misdaden van een psychopaat te veel aandacht op – had ik er geen enkele moeite mee om met hen mee te voelen.
In korte hoofdstukken en een snel wisselend perspectief vertelt Carter zijn hallucinante verhaal. De misdaden worden steeds wreder, maar ook de onderliggende boodschap grijpt bij de keel. Want deze moordenaar kan alleen maar succesvol zijn als doodgewone mensen beslissen over de dood van iemand die ze helemaal niet kennen. Het zet je aan het denken over de impact van social media en over hoe gemakkelijk het is om een publiek te bespelen. Psychologie van de bovenste plank. Als een technisch heel onderlegde psychopaat hiervan optimaal gebruik kan maken, dan kan je alleen maar hopen dat dit verhaal voor eeuwig fictie blijft.
Toen ik dus in het boek begon, was het alsof ik een gruwelhuis binnenstapte. Ik wou zo snel mogelijk de uitgang vinden en daarom was ik blij dat het boek ook op Storytel te vinden was. Met de daver op het lijf kon ik verder luisteren waar ik de nacht voordien in mijn boek geëindigd was. Het leverde af en toe rare grimassen op en ik heb van de weg niet veel meegekregen. Gelukkig was ik niet degene die achter het stuur zat.
Een voor een | Chris Carter | Uitg. HarperCollins (2024) | 384 pp. | Vert. uit het Engels door Henske Marsman
Met dank aan de Libelle Leesclub voor het recensie-exemplaar.
Geef een reactie