2023 zal in de eerste plaats altijd het jaar blijven waarin ik mijn boek publiceerde. Ik vind het nog altijd een beetje jammer dat het niet door een uitgeverij opgepikt werd, maar ben wel ongelooflijk trots dat ik het uiteindelijk zelf uitgegeven heb.
De lancering was explosief. Iedereen die mij of mijn familie een warm hart toedraagt, heeft er wel eentje besteld of toch zeker gelezen. De reacties waren hartverwarmend. Hoewel ik mijn best gedaan had om het een beetje ‘universeel’ te maken, voelde het nog altijd heel hard als mijn verhaal. Dat was het natuurlijk ook, maar heel veel mensen vertelden me zichzelf erin te herkennen. Boeiend was het om te lezen dat alle verhalen wel bij iemand een snaar raakten. Ik schreef De hand van mijn moeder vooral voor mezelf en mijn familie, maar ben heel blij dat ik er ook andere mensen mee wist te ontroeren.
Een grote reclamecampagne heb ik nooit gevoerd. Ik schreef alleen enkele bibliotheken aan die het boek in hun collectie opnamen. Daar ben ik hen heel dankbaar voor, want het is niet standaard om als bibliotheek een boek van een selfpubber in de rekken te zetten. Voor mij maakt het echt niet uit hoeveel boeken ik verkoop. Dat veel mensen het (willen) lezen, doet me veel meer plezier.
Of ik nog ga schrijven? Dat vragen mensen me wel eens. Ik antwoord daar graag ‘ja’ op, maar voorlopig ligt er nog geen nieuw manuscript op een uitgever te wachten. Het zal ook nooit meer dít boek zijn. Mijn eerste. Mijn persoonlijke verhaal en mijn eerbetoon aan de vrouw die ik nog elke dag heel hard mis. Ondertussen is ze er al zes jaar niet meer. Ik zou nog elke dag een nieuw verhaal kunnen schrijven over haar en mij – over toen en over nu. In mijn hoofd doe ik dat ook vaak. Ik ben een deel van haar en daarom zit ze in alles wat ik denk en doe. Nu en later. Altijd.
Geef een reactie