De populariteit van Hades en Persephone valt op. Scarlett St. Clair schreef er een hele reeks over, die ik nog niet las. Ik verdiepte me in de alternatieve versie van Bea Fitzgerald. In Koningin van de onderwereld geeft zij een eigen draai aan de eeuwenoude mythe.
Voor wie de oorspronkelijke mythe niet (meer) kent: Kore / Persephone – de dochter van Demeter (godin van de landbouw) – wordt door Hades (god van de onderwereld) ontvoerd en gedwongen met hem te trouwen. Demeter is zo treurig dat alles in de natuur sterft. Dit is heel kort door de bocht, maar voor wie de mythe niet goed meer kent, is het misschien leuk die nog niet helemaal te verklappen.
Bea Fitzgerald heeft duidelijk haar zinnen gezet op een feministische invulling van dit verhaal. Geen ontvoering, maar een vlucht. Kore weigert zich te laten uithuwelijken aan de eerste de beste Olympische god en springt daarom letterlijk de onderwereld in. Ze dwingt Hades haar in bescherming te nemen tot de gemoederen bedaard zijn. Terwijl ze in de onderwereld op verkenning gaat, merkt ze al snel dat ze hier wil blijven en ook de god van de onderwereld laat haar niet onberoerd.
So far so good. In het begin had Fitzgerals mij helemaal mee en voelde ik alleen maar sympathie voor de vrijgevochten Kore. De Griekse mythische wereld werd goed neergezet en de schrijfstijl was een vlotte afwisseling van actie, snedige dialogen en humor. De originele draai die aan het verhaal gegeven werd, wist me te charmeren. Ik was benieuwd hoe de auteur de rest van de oorspronkelijke mythe naar haar hand zou zetten. Eerst werd ik verrast. De vindingrijkheid van Kore en de manier waarop Hades evolueerde beloofden een sterke plot.
En toen was het plots over. Ergens halverwege het verhaal gebeurt er zo goed als niets meer. Het enige wat overeind blijft, is een welles-nietesspelletje tussen Hades en Persephone dat maar niet opgelost geraakt. Fitzgerald valt in herhaling en van de veelbelovende thriller blijft alleen een slap liefdesverhaal over. De sympathie die ik oorspronkelijk voor de personages voelde, helde plots over naar irritatie. Ik had zin om ze eens goed door elkaar te schudden en te roepen: “We weten het nu wel. Doe iets!”
In de plot was ik dus ontgoocheld, maar er vallen ook veel goede dingen over dit boek te zeggen. Zoals ik al zei, weet Fitzgerald de mythische wereld beeldend tot leven te brengen. Ik waande me zelf in de onderwereld, ook al zag die er dan niet meteen uit zoals ik me hem voorgesteld had. Hetzelfde geldt voor de Olympus en de manier waarop de goden met elkaar omgaan. Qua mythologie bleef ik dus zeker niet op mijn honger zitten.
De auteur heeft duidelijk geprobeerd om de mannelijke dominantie van de Griekse mythologie op de korrel te nemen en er een feministische draai aan te geven. Kore wil zich niet zomaar in haar lot schikken en hoopt aansluiting te vinden bij haar collega godinnen. Waar ze oorspronkelijk alleen wegvlucht van een gearrangeerd huwelijk, gaan haar motieven uiteindelijk veel verder dan dat. Als personage is Persephone dan ook het best uitgewerkt. Ik ben er nog niet helemaal aan uit of ik vind dat Hades als koning van de onderwereld geloofwaardig genoeg neergezet is. Apart is hij in ieder geval wel. Andere figuren blijven helaas een beetje zwart/wit, wat dan wel weer typische is voor een klassieke mythe.
Ik had hoge verwachtingen van dit boek en ze zijn maar deels ingelost. Fitzgerald heeft een prettige schrijfstijl en goede ideeën. Ze weet hoe ze personages van vlees en bloed moet neerzetten. Ik zou me nog wel eens tot een boek van haar laten verleiden, maar dan hoop ik dat ze daarbij de kern van haar boodschap niet uit het oog verliest en mij op een stevige plot trakteert.
Koningin van de onderwereld | Bea Fitzgerald | Uitg. Van Goor (2023) | 399 pp. | Vert. uit het Engels door Merel Leene
Met dank aan de uitgeverij voor het recensie-exemplaar.
Geef een reactie