Ik had waarschijnlijk de korte inhoud niet zo goed gelezen, want ik verwachtte eigenlijk een mix van geschiedenis en fantasy. Gelukkig hou ik meer van het eerste dan van het tweede, want onder de laatste categorie kan je Het kaartenhuis van Katy Hays niet echt indelen. Wat niet wegneemt dat ik het boek heel graag gelezen heb.
Dat komt misschien omdat ik mij zo goed kon identificeren met het hoofdpersonage. Ann (ja, zelfs dat 😉) Stilwell is een beetje geïntimideerd door al die studenten die veel knapper, rijker en zelfverzekerder zijn dan haar. Ze had dan ook nooit gedacht een stageplek te bemachtigen bij het Metropolitan Museum of Art in New York. Het draait inderdaad anders uit dan wat ze verwacht had, want ze komt uiteindelijk in The Cloisters terecht, een museum dat helemaal middeleeuwen ademt.
Daar heb je meteen reden nummer twee waarom ik het boek zo graag las. Ik zag mij al helemaal ronddwalen in de zalen van dit nagemaakte middeleeuwse klooster met zijn artefacten en vooral zijn indrukwekkende bibliotheek. Wie zou daar niet willen werken, tussen die eeuwenoude boeken. Katy Hayes weet het museum en zijn tuin zo levensecht te beschrijven, dat ik me er zelf al zag in ronddolen. Dat geldt trouwens voor de hele setting van dit boek.
Na enkele rasechte thrillers was dit verhaal een verademing. Begrijp me niet verkeerd, er gebeuren best wel spannende dingen, maar het gaat vooral om de sfeer en de mensen. Er is – zoals ik al zei – de academische kunst- en geschiedeniswereld die mij enorm intrigeert. Rachel, collega en al snel ook vriendin van Ann, is onnoemelijk rijk en zij is niet het enige personage dat goed in de slappe was zit. Toch gedraagt Ann zich niet als een Assepoester. Ze weet zichzelf snel in die wereld aan te passen. Ik moet eerlijk toegeven dat ik een tikkeltje bang was voor het tarotgedeelte. Bang dat het allemaal een beetje te veel hocus pocus zou zijn. Het tegendeel is waar. Ik ben er godbetert nieuwsgierig door geworden.
Ik weet niet goed in welk genre ik dit boek zou moeten onderbrengen. Het heeft wel wat feelgood vibes: Ann vindt de job van haar dromen, begeeft zich moeiteloos in de hogere klasse, wordt verliefd, setting die tot de verbeelding spreekt … Er is ook het mysterieuze van de kaarten en of ze nu wel of niet de toekomst kunnen voorspellen. Er is de zoektocht naar dat ene kaartspel en rond alle personages hangt een zweem van mysterie en geheimen.
“Het leken net spelletjes, die onbenulligheden. Spelletjes die werden overschaduwd door een grimmige speelsheid die in zekere zin wel paste bij alle grafbeelden en relikwieën in de zalen. En natuurlijk kon ik nooit zeker weten of het nou wel of geen spelletjes was. Volgens mij was dat precies haar bedoeling.”
Hayes kent de kneepjes van het vak om de lezer voortdurend in spanning te houden. Soms licht ze al een tipje van de sluier door even vooruit te blikken. De ene keer vertelt ze net niet genoeg om het hele plaatje te kunnen zien om dan daarna de lezer een inkijk te geven in iets wat de personages niet weten. Daardoor zit je als lezers voortdurend mee te supporteren. Soms vind je Ann naïef. Vijf minuten later zou je haar een high five willen geven. Het is haast onmogelijk om je niet helemaal in het verhaal onder te dompelen.
Ik weet nog altijd niet waarom Het kaartenhuis mij in eerste instantie zo intrigeerde. Was het de sprookjesachtige kaft en de mooie afwerking van mijn limited edition? Waren het toch die tarotkaarten die tot de verbeelding spraken? Was het de geschiedenis en de setting? Wat het ook was, mijn verwachtingen werden helemaal ingelost.
Het kaartenhuis | Katy Hays | Uitg. Ambo/Anthos (2023) | 363 pp. | Vert. uit het Engels door Eefje Bosch en Caecile de Hoog
Met dank aan de uitgeverij voor het recensie-exemplaar.
Geef een reactie