Onze lees- en thrillerclub sluiten wij altijd af met een rondje leestips. Ik denk dat er nog geen enkele thrillerclub geweest is waarop ik Riley Sager niet genoemd heb. Ik hou van zijn plottwists, het bovennatuurlijke kantje dat vaak in zijn verhalen sluimert en de spanning die hij geleidelijk weet op te bouwen. Ik sta dan ook altijd op de eerste rij als een boek van Sager een recensent zoekt. Voor Wraakzucht was dat niet anders.
Het verhaal
Het is een winteravond in 1954 als acht mensen op de trein van Phoenix naar Philadelphia stappen. Een van hen is Anna Matheson en zij heeft heel zorgvuldig de andere passagiers uitgekozen en persoonlijk uitgenodigd. De persoonlijke boodschap die ze voor elk van hen achterliet om hen te overtuigen, bewijst dat ze hen goed genoeg kent. Ze heeft dan ook een persoonlijke agenda. Zes mensen zijn volgens haar verantwoordelijk voor de ondergang van haar familie en de dood van haar broer en ouders. Ze zint op wraak en tijdens de dertien uur durende treinreis is ze vast van plan elk van hen met hun daden te confronteren. Ze had alleen niet gedacht dat er doden zouden vallen. Maar dat is precies wat er gebeurt. De ene na de andere passagier wordt vermoord en Anna moet zien te achterhalen wie hiervoor verantwoordelijk is. Al was het maar om haar eigen onschuld te bewijzen.
Whodunnit
Zowel de cover als de korte inhoud gooiden me meteen in de sfeer van Murder on the Orient Express van Agatha Christie. Toen het ook nog eens begon te sneeuwen, kon ik deze klassieker helemaal niet meer wegdenken. Het begint veelbelovend. Je wil weten waarom Anna wraak wil nemen en hoe ze van plan is dit te doen. Sager weet enkele verrassingen in de plot in te bouwen, waardoor mijn eigen hoofdverdachte een paar keer van naam veranderde. Alleen zaten er net iets te veel toevalligheden in het verhaal om het helemaal geloofwaardig te houden en niet gekunsteld over te komen. Het lijkt me aardsmoeilijk om een locked-room mysterie te schrijven en hoewel Sager daar met Sluit alle deuren echt bijzonder goed in slaagde, kan hij me hier niet helemaal overtuigen. Ondanks de inspanningen om verrassend uit te hoek te komen, kabbelde het verhaal rustig verder. Misschien waren mijn verwachtingen te hoog, maar ik voelde niet de spanning die ik in zijn andere boeken wel ervaar. Of ik bleef echt hangen in de Orient Express. Kan ook.
Tijdsgeest
Wat ik wel kon smaken was de historische achtergrond van het verhaal. Ik waande me zelf aan boord van de stoomtrein met zijn luxueuze wagons en coupés. De terugblik naar de Tweede Wereldoorlog en de rol die de trein daarin speelde vond ik een goede vondst. Ik zag FBI-agenten voor me zoals in oude films, compleet met hoed en sigaret. De inkijk in de rijke familie Matheson riep dan weer de sfeer van oude landhuizen met bedienden en glamoureuze feesten op. Kortom: mijn historische hart kwam aan zijn trekken.
Het is niet dat ik dit boek niet graag gelezen heb. Het is ook niet zo dat het me eindeloos veel tijd gekost heeft om het uit te lezen. Maar het is ook niet het beste boek van Riley Sager dat ik al gelezen heb. Voor mij mag hij terugkeren naar de lugubere sfeer van zijn eerdere boeken. Laat mij maar weer op het puntje van mijn stoel zitten. Ik blijf toch nog even op de eerste rij staan om te zien wat hij nog meer uit zijn pen weet te toveren.
Wraakzucht | Riley Sager | Uitg. Ambo/Anthos (2026) | 384 pp. | Vert. uit het Engels door Anne Jongeling
Met dank aan de uitgeverij voor het recensie-exemplaar.
Geef een reactie