Is het nu deel drie of deel 4? Veel verschil maakt het niet uit. Feit is dat Connie Woolwine helemaal terug is in het nieuwste boek van Helen Fields. Behalve dat De stalker weer een goed geconstrueerde thriller is, is het ook een blij weerzien met enkele oude bekenden.
Hoe meer boeken Helen Fields schrijft, hoe meer haar personages met elkaar verweven geraken. In De stalker keren Connie Woolwine en haar assistent Baarda terug naar de politie van Edinburgh. Sommige rechercheurs daar zijn helaas nog altijd niet in beeld, maar in hun afwezigheid steelt brigadier Lively de show. Hij krijgt zelfs vlinders in de buik als hij de charmante traumachirurg Beth Waterfall leert kennen. Zij worstelt met haar eigen demonen, want een jaar eerder verloor ze haar dochter aan een hardnekkige stalker. Die lijkt het nu op haar gemunt te hebben.
Ondertussen wordt Edingburgh geplaagd door een reeks onverklaarbare sterfgevallen. Op het eerste zicht lijken ze niets met elkaar te maken te hebben. Hoewel de slachtoffers niet aan elkaar gelinkt kunnen worden, voelt het toch alsof iemand schoon schip aan het maken is. Woolwine en Lively proberen een dader in beeld te krijgen.
Persoonlijk houd ik ervan als je seriepersonages steeds beter leert kennen. Heerlijk aan de boeken van Helen Fields vind ik dat ze de grenzen van haar series niet afbakent. Hoe meer boeken je van haar leest, hoe meer de levens van al haar personages met elkaar verweven geraken. Dat vind ik zalig. Hoewel er ondertussen een serieus aantal boekenbekenden rondloopt, blijven ze evolueren. Zelfs de excentrieke Connie laat zich al eens van een andere kant zien.
Naast de ‘vaste gasten’ weet Fields ook van haar nevenpersonages mensen van vlees en bloed te maken. De psychologische uitdieping van verdachten, daders en slachtoffers is een van de sterkste punten in alle boeken van deze auteur.
Sommige (thriller)auteurs vinden een succesformule en durven daar niet meer van af te stappen. Hoe goed ze ook hun best doen om verrassend uit de hoek te blijven komen, ze snijden na een tijdje in hun eigen vingers omdat je het onverwachte toch al verwacht. Helen Fields slaagt er echter in om telkens weer met een compleet vernieuwende plot te komen en ze blijft verrassen. Net door die afwisseling heb ik nooit het gevoel dat ik bandwerk aan het lezen ben. Ook nu weer verweeft ze drie verhaallijnen strak in elkaar. Je denkt wel te weten hoe die met elkaar verband houden, maar of dat ook zo is?
Het begint een beetje cliché te klinken, maar het is niet anders: ik heb dit boek weer in één ruk uitgelezen. Dat komt vooral omdat de personages zo onder je huid kruipen en je hen en jezelf zo snel mogelijk van de onzekerheid wil verlossen.
Zonder te spoilen: op het einde van het boek krijgen trouwe fans nog een leuk toemaatje. Ik zat alvast te dansen op mijn stoel. Dat het maar gauw zomer wordt, want dan mogen we de volgende Helen Fields al verwachten. Ik wou dat het al zover was (en niet alleen omdat ik een echt zomermens ben 😊).
De stalker | Helen Fields | Uitg. Ambo|Anthos (2026) | 375 pp. | Vert. uit het Engels door Yolande Ligterink
Met dank aan de uitgeverij voor het recensie-exemplaar.
Geef een reactie