Ik ben altijd wel te vinden voor een nieuwe politieserie. Als het achterplat dan ook nog eens belooft dat een van de auteurs heel dicht bij haar eigen verleden blijft, wordt mijn nieuwsgierigheid alleen maar groter. Debutant Thi Linh Nguyen slaat voor Een oude schuld de handen in elkaar met ervaren misdaadauteur Alexander Oetker.
Linh en Adam Schmidt zitten samen aan de ontbijttafel als voor beiden de plicht roept. Linh-Thi, inspecteur in Rheinsberg, krijgt een melding van een bankoverval. Op hetzelfde moment wordt Adam, commissaris in Berlijn, naar een ontvoering geroepen. Het achterplat verklapt al dat er een verband tussen de twee zaken zal blijken te zijn en ik moet eerlijk toegeven dat ik zonder die spoiler zelf ook redelijk snel tot die link gekomen was. Gelukkig blijven er nog genoeg onbeantwoorde vragen over om de spanning erin te houden.
Beweren dat die spanning torenhoog is, zou een leugen zijn. Het verhaal heeft tijd nodig. Het duurde dan ook wel even voor ik er helemaal in zat. Dat komt waarschijnlijk ook doordat sommige fragmenten net iets te voorspelbaar waren. Als een kinderverzorgster haar peuters alleen laat en er staat achter op het boek dat het om een ontvoering gaat … Er zijn ook behoorlijk wat personages die je eerst moet leren kennen vooraleer er tot actie kan overgegaan worden.
Gelukkig is er ook nog een tweede (of moet ik zeggen derde?) verhaallijn en die speelt zich vijfentwintig jaar eerder af. De gedragingen van Adam doen al vermoeden dat daar iets traumatisch gebeurd is, maar dat pad weet het schrijversduo lang genoeg in duisternis te hullen om maar mondjesmaat het verleden van Linh en Adam te onthullen. Interessant hierin is de achtergrond van auteur Thi Linh Nguyen. Zij kwam zelf als baby vanuit Vietnam naar Duitsland en groeide op in de migrantenwijk Marzahn. Ze weet dan ook op een boeiende manier de stad vanuit die blik te beschrijven. Zowel de stad van vijfentwintig jaar geleden als die van vandaag.
De keuze om het tweetal in verschillende delen van Berlijn te laten werken, zorgt ook voor een kleurrijk beeld van de stad. De tegenstellingen die er vandaag ongetwijfeld nog altijd zijn (ik had nog niet het geluk de stad te bezoeken) kon ik me goed voorstellen. Net zoals Kate Mosse me naar Carcassonne lokte, kreeg ik bij het lezen van Een oude schuld zin om een citytrip naar Berlijn te boeken.
De extra verhaallijn en de interactie met hun collega’s zorgen ervoor dat de hoofdpersonages al duidelijke contouren krijgen. Die kunnen in de vervolgdelen – want die zouden er moeten komen – verder ingevuld worden. Wat we tot nu toe van hen weten is alleszins al veelbelovend. Enkele nevenpersonages riepen bij mij al meer sympathie of weerzin op dan het tweetal dat de reeks moet dragen, maar dat hindert niet. Van Linh-Thi en Adam weet je sowieso dat je ze terugziet. Van de rest kan je het alleen maar hopen.
Wanneer we een tweede deel mogen verwachten, heb ik niet kunnen terugvinden. Als het zover is, wil ik graag te weten komen hoe het de familie Schmidt verder vergaat. In de tussentijd heb ik nog enkele andere nieuwe series te ontdekken. Ik hou jullie op de hoogte.
Een oude schuld | Alexander Oetker en Thi Linh Nguyen | Uit. De Fontein (2024) | 263 pp. | Vert. uit het Duits door Hilke Makkink
Met dank aan de uitgeverij voor het recensie-exemplaar.
Geef een reactie