boek&babbel

Team Mortis – dat er binnenkort een veertiende deel bij krijgt – is in de bib een van de meest uitgeleende jongerenreeksen. Eind vorig jaar startte Bjorn Van den Eynde een nieuwe reeks voor young adults (waarvoor ik ook mocht deelnemen aan de blogtour) en nu komt hij met zijn debuut voor volwassenen. Ik mocht het lezen en deel graag mijn bevindingen met jullie.

Het verhaal

In een bloedstollende proloog komt de achttienjarige Julie Dumoulin om het leven doordat een vinylplaat van Angèle door haar keel geramd wordt. Niet veel later wordt ook haar vriend vermoord en dit is nog maar het begin van een reeks gruwelijke moorden. Bij de jonge rechercheur Marjolein De Vriese gaat meteen een belletje rinkelen. De moorden doen verdacht veel denken aan de laatste zaak waar haar vader ooit aan gewerkt heeft … voor hij zelf een slachtoffer werd. Samen met de Waalse rechercheur Nathan Durnez wordt ze toegewezen aan een team van de Brusselse federale politie.

Tegenpolen

De samenwerking verloopt in het begin op zijn zachtst gezegd nogal stroef. Marjolein heeft lak aan conventies en regels, is impulsief en heeft een grote bek. Nathan is een stuk ouder, uitgeblust en heeft moeite van de drank en de pillen af te blijven. Het duurt heel lang eer de twee elkaar een beetje beginnen te vertrouwen en ze elkaar voorzichtig durven vertellen waarom de zaak hen zo persoonlijk aangaat. Want dat doet ze heel zeker. De verandering in hun verhouding gebeurt zo subtiel dat je het als lezer eerst niet doorhebt. Het vuurwerk tussen de twee is prettig om lezen en beide karakters zijn voor een eerste deel al stevig neergezet. Al is er nog voldoende marge voor de delen die ongetwijfeld nog zullen volgen.

 Belgisch

Ik las zelden zo’n ‘Belgische’ thriller. Oké, toegegeven, behalve Deflo lees ik zelden Vlaamse thrillers, maar het viel toch op dat dit een heel regionaal verhaal is. Het gaat veel verder dan alleen maar een plaatsnaam vernoemen of er af en toe een Vlaams woord tussengooien. Het hele Belgische staatssysteem, gerechtelijk en politioneel apparaat wordt op de korrel genomen. In het begin gaat Van den Eynde daarin misschien wat in overdrive, maar het is wel nodig om zijn personages kleur te geven. Zij zijn net de vechters tegen corruptie en doofpotaffaires. Toch was het even wennen en in het achterhoofd houden dat alle complottheorieën de personages toebehoren en daarom niet per se de auteur. Een niet-Belg zou haast denken dat wij in een verdorven land wonen 😉.

Flitsend

Het boek telt 486 pagina’s en mag je dus best lijvig noemen. Toch vlieg je er doorheen. De hoofdstukken zijn heel kort, het perspectief wisselt vaak en er zit zoveel spanning in dat het moeilijk weg te leggen is. Die flitsende vertelstijl zorgt ervoor dat je goed bij het verhaal blijft. Het is nooit lang wachten tot een verhaallijn weer opgepikt wordt, maar wel lang genoeg om de spanning erin te houden. Hoewel er behoorlijk wat personages zijn, geraak je ook hierin nooit de draad kwijt.

Ziekelijk

Ik vreesde dus even dat het boek een klaagzang zou worden over de teloorgang van ons mooie Belgenland en een oprakelen van de stukjes geschiedenis waar we niet trots op zijn. Dit thema vormt de ruggengraad van het boek, maar het is meer dan dat. De perverse misdaden die beschreven worden zijn van alle tijden en alle plaatsen. Helaas. Is dat stuk van de plot heel origineel? Misschien niet, maar door de manier waarop het in het verhaal verweven zit en er ook een wezenlijk deel van uitmaakt, geeft wel een extra dimensie aan de ontknoping. De auteur schuwt geen gruwel en spaart de lezer niet. Al waarschuwt hij wel op voorhand: pas op, er komt een gruwelijk fragment. Sla maar over als je er niet aan toe bent. Zelden zag ik dat in een thriller en ik vind het wel knap. Het feit dat de rechercheurs twijfelen of ze het wel allemaal willen horen en zien en of ze dit wel willen blijven doen, maakt hen extra menselijk.

Benieuwd naar meer

Zoals gezegd zijn De Vrieze en Durnez personages die ik gerust beter wil leren kennen. Ik ben alleen benieuwd of Van den Eynde qua verhaal dezelfde weg blijft inslaan. Voor mij hoeft het niet noodzakelijk elke keer om decadente machthebbers te gaan. Ik lees even graag over de man in de straat die door zijn eigen schuld in de problemen geraakt (maar dat zal dan wel te maken hebben met mijn adoratie voor Deflo). Persoonlijk vind ik dat Vlaanderen niet zoveel echt goede misdaadauteurs kent (sorry), maar van Bjorn Van den Eynde wil ik graag meer lezen.

De engelenmoord | Bjorn Van den Eynde | Uitg. Pelckmans (2023) | 486 pp.

Met dank aan de uitgeverij voor het recensie-exemplaar.